สือเนี่ยนหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นเจิ้งซูฮุ่ย
หรือก็คือแม่แท้ ๆ ของเธอนั่นเอง
สือเนี่ยนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ครั้งก่อนที่ไปโรงแรมเพื่อไปหาเจิ้งซูฮุ่ย เจิ้งซูฮุ่ยบอกให้เธออย่าไปหาเธออีก
หลายปีมานี้ เธอไม่เคยรู้เลยว่าจะอยู่ร่วมกับอีกฝ่ายอย่างไร
ถึงแม้จะเป็นแม่ลูกแท้ ๆ ทว่ากลางระหว่างพวกเธอกลับมีเรื่องราวมากมายเกินไปกั้นขวางอยู่
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สือเนี่ยนก็เอ่ยปากว่า "แม่"
เจิ้งซูฮุ่ยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง พยักหน้า แล้วอุ้มกระเช้าผลไม้เข้ามา วางไว้บนตู้หัวเตียงด้านหนึ่ง
"ฉันมาดูซือซือ" เธอเอ่ย
สือเนี่ยนพยักหน้า เลื่อนเก้าอี้มาให้เธอ จากนั้นก็หันไปมองซือซือ กำลังชั่งใจว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี
แต่ยังไม่ทันที่สือเนี่ยนจะเอ่ยอะไร ซือซือก็ร้องเรียกออกมาเสียก่อนด้วยน้ำเสียงสดใสดังว่า "คุณยาย"
ยิ้มร่าเริง ดูเหมือนตุ๊กตาภาพปีใหม่ น่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง
เจิ้งซูฮุ่ยก็ยิ้มออกมาเช่นกัน พูดว่า "เด็กดีจริง ๆ"
เจิ้งซูฮุ่ยพูดคุยกับซือซืออีกหลายคำ สือเนี่ยนรู้สึกเลื่อนลอย
เธอไม่เคยกล้าคิดมาก่อนเลยว่าเจิ้งซูฮุ่ยจะมาเยี่ยมซือซือด้วยตัวเอง
เพราะหลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น พวกเธอก็...
ซือซือหัวเราะคิกคัก พูดคุยกับเจิ้งซูฮุ่ยอย่างออกรส
เมื่อพูดคุยเสร็จ เจิ้งซูฮุ่ยก็ส่งสายตาให้สือเนี่ยนเป็นนัย
สือเนี่ยนเข้าใจ เธอบอกให้ซือซือเล่นด้วยตัวเองสักครู่ แล้วเดินตามเจิ้งซูฮุ่ยมาที่ระเบียงเล็กด้านหนึ่ง
ตรงนี้สามารถมองเห็นซือซือได้ ทั้งยังห่างออกมาพูดคุยกันได้เล็กน้อย
"อีกไม่นาน ขั้นตอนการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมก็น่าจะดำเนินการได้สำเร็จ" เจิ้งซูฮุ่ยกล่าว