ยิ่งกว่านั้น อาการป่วยของฮันเวยก็เป็นแค่การเสแสร้ง
ในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เธอกล้าดียังไงมาหลอกเขา!
ให้ข้อมูลที่ผิดกับเขา ทำให้เขาต้องทน ๆ พฤติกรรมพวกนั้นของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า!
เขาเกลียดฮันเวย เกลียดความโง่เขลาของตัวเอง
ลู่เหยี่ยนจื่อกำแทนซาไนต์ในมือแน่น
เขาโทรศัพท์ไปหาโจจือยวี่
ไม่นานนัก โจจือยวี่ก็รับสาย
"ท่านลู่" เสียงของโจจือยวี่ดังมา ในพื้นหลังมีแต่เสียงอึกทึก
"เป็นยังไงบ้าง" ลู่เหยี่ยนจื่อถามตรง ๆ
โจจือยวี่มองคนที่ตามมาด้านหลัง แล้วเดินไปตรงทางเดินที่ไม่มีใคร
"กำลังกดดันให้ฮันเวยไปตรวจร่างกายหลายอย่างเลยครับ เธอไม่ให้ความร่วมมือเลย" โจจือยวี่พูด "แต่ท่านลู่วางใจได้นะครับ ผมจะจัดการเอง เธอไม่มีทางเลี่ยงการตรวจได้"
"เมื่อไหร่ถึงจะได้ผลตรวจ" ลู่เหยี่ยนจื่อถามต่อ
"ภายในหนึ่งวัน เร็วที่สุดคือคืนนี้" โจจือยวี่ตอบ
ตอนนี้แทบจะยืนยันได้แล้วว่าฮันเวยกำลังแสร้งป่วย เพราะงั้นแค่ต้องคอนเฟิร์มว่ามีมะเร็งหรือไม่ แล้วเขาก็จะเร่งอีกนิด ก็คงเร็วขึ้น
โจจือยวี่เข้าใจดีว่า ทุกคนกำลังรอการยืนยัน
ถึงแม้ในใจจะรู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังต้องการคำชี้ขาดสุดท้าย
"ดี" เสียงของลู่เหยี่ยนจื่อดังมาจากปลายสาย
แล้วสายก็ถูกตัด
โจจือยวี่เก็บโทรศัพท์ มองนักข่าวที่ชะโงกหน้ามาทางด้านข้าง แล้วหันหลังเดินออกจากทางเดินนี้
โจจือยวี่ไปจับตาดูฮันเวยที่นั่น
ตอนนี้ฮันเวยเอาแต่กรี๊ดร้องดิ้นรนตลอด
เธอไม่ยอมให้เจาะเลือดตรวจ ไม่ยอมให้ถ่ายซีทีสแกน แล้วก็ไม่ยอมให้ทำอัลตราซาวด์
ขัดขืนไปทุกอย่าง