“อ้าว ยินดีด้วย ๆ” พี่สี่ยกแก้วเหล้าที่วางอยู่ข้างมือขึ้น แล้วกวักมือเรียกทุกคน “มาเถอะ ทุกคนยกแก้วให้เถ้าแก่เย่ของเราหน่อย!”
ทุกคนหัวเราะพลางยกแก้วขึ้น พากันเรียก “เถ้าแก่เย่” ด้วยสีหน้าเบิกบาน
เย่ชุนเซิงหัวเราะอย่างมีความสุข
พี่เขยใหญ่ก็ยิ้มพลางหยอกถาม “เถ้าแก่เย่ วางแผนจะทำธุรกิจอะไรถึงจะร่ำรวยล่ะ?”
เย่ชุนเซิงจึงอธิบายให้ฟัง
หลังได้ฟังเธอพูดจบ คนอื่น ๆ ยังประหลาดใจกับแนวคิดสร้างสรรค์ของแอปสังคมออนไลน์กันอยู่ แต่พี่เขยใหญ่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาถามเย่ชุนเซิง “ตัดสินใจลงทุนแล้วเหรอ?”
เย่ชุนเซิงพยักหน้า “อื้ม วันนี้สถานการณ์ค่อนข้างเร่งด่วน ฉันเลยบอกพี่ที่เรียนจบก่อนแล้วไปตรง ๆ”
“ในเมื่อพูดไปแล้ว ฉันก็ไม่อยากกลับคำ พรุ่งนี้จะไปหาทนายเพื่อคุยเรื่องร่างสัญญา”
พี่เขยใหญ่พยักหน้า
เย่ชุนเซิงเอ่ยขึ้นก่อน “พี่เขย ไม่เป็นไรนะคะ มีอะไรก็พูดได้เลย ฉันเองก็อยากฟังความเห็นของพี่”
ครอบครัวของพี่เขยใหญ่เคยทำธุรกิจมาก่อน เขาจึงมองเรื่องนี้ได้เฉียบคมกว่าพี่สาว พี่รอง และพี่สี่
วันนี้เย่ชุนเซิงชวนทุกคนมากินข้าว นอกจากอยากให้ได้มารวมตัวกันแล้ว ยังอยากคุยกับพี่เขยใหญ่และขอคำแนะนำจากเขาด้วย
พี่เขยใหญ่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยชมขึ้นมาก่อนว่า
“ไอเดียโครงการของรุ่นพี่เธอดีมาก แปลกใหม่ ถ้าทำสำเร็จน่าจะได้รับความนิยมมาก”