“หมู่บ้านต้าอว๋าของเรากำลังจะถูกเวนคืนแล้ว!”
เดือนสิงหาคม ปี 1994 เย่ชุนเซิงกลับจากโรงเรียนหลังไปรับหนังสือแจ้งผลการรับเข้ามหาวิทยาลัย ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคุยโวอยู่ในห้องรับแขก
“พอเวนคืนเสร็จ บ้านฉันต้องได้ส่วนแบ่งอย่างน้อยสิบล้านแน่! จวิ้นหาวของฉันก็จะกลายเป็นคุณชายบ้านเศรษฐีที่มีทรัพย์สินสิบล้าน แค่ในมณฑลหนานก็เป็นที่หมายปองของใครต่อใครแล้ว! ชุนเซิงถึงจะสอบติดมหาวิทยาลัย แต่ถ้าคิดจะเข้าบ้านฉันไปเป็นคุณนาย ยังขาดคุณสมบัติอีกหน่อย...”
ผู้หญิงคนนั้นชื่อหลิวจินหลาน เป็นแม่ของเฉินจวิ้นหาว แฟนหนุ่มที่เย่ชุนเซิงเพิ่งยืนยันความสัมพันธ์กันอย่างเป็นทางการได้ไม่นาน และเป็นคนจากหมู่บ้านต้าอว๋าที่อยู่ข้าง ๆ
เมื่อสามสี่ปีก่อน ก็มีข่าวลือออกมาแล้วว่าหมู่บ้านต้าอว๋าจะถูกเวนคืน
แต่ก็ยังไม่มีประกาศทางการที่แน่ชัดออกมาเสียที
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้หลิวจินหลานกับพวกพ้องเลิกคุยโวโอ้อวด
เย่ชุนเซิงได้ยินคนจากหมู่บ้านต้าอว๋าออกไปคุยโวกับคนอื่นไม่รู้กี่ครั้ง ว่าหลังเวนคืนแล้วตัวเองจะได้เงินเท่าไร จะซื้อรถหรูหรือคฤหาสน์แบบไหน
“หมายความว่ายังไง? พอจะรวยแล้วก็ไม่พอใจชุนเซิงของเราอย่างนั้นเหรอ? ถ้าไม่พอใจก็เลิกกันไปเลย ชุนเซิงของเราไม่จำเป็นต้องทนถูกบ้านคุณกดขี่!” นี่คือเสียงของพี่สาวคนโตของเย่ชุนเซิง
พี่สาวคนโตพูดแทนเธอ เอ่ยสิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจออกมา
เย่ชุนเซิงเองก็อิจฉาที่หมู่บ้านต้าอว๋ากำลังจะถูกเวนคืน ได้เงินแบ่งมาทีเดียวเป็นสิบล้าน
แต่เธอไม่ใช่คนที่จะยอมทนทุกข์ไปตลอดชีวิตเพียงเพราะเห็นแก่เงิน
ถึงพ่อแม่จะเสียชีวิตไปหมดแล้ว และในบ้านจะเหลือเธอเพียงคนเดียว แต่เธอก็ไม่ได้ไร้ที่พึ่งเสียหน่อย
เธอมีตึกสูงหกชั้น มีสวนชาขนาดกว่ายี่สิบหมู่ มีนาข้าวหลายหมู่ มีภูเขาที่ปลูกไม้สมุนไพรไว้ รวมถึงแปลงผักและสวนผลไม้อีกหลายแปลง...
ยังมีลูกพี่ลูกน้องอีกสี่คนที่คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี หากมีเรื่องอะไร พวกเขาก็ยื่นมือมาช่วยเสมอ
เย่ชุนเซิงเดินเข้าห้องรับแขก มองเฉินจวิ้นหาวแล้วถามตรง ๆ “วันนี้คุณพาแม่มาหาฉัน เพราะจะมาบอกเลิกใช่ไหม?”
เฉินจวิ้นหาวมองเย่ชุนเซิงอย่างรู้สึกผิด ก่อนส่ายหน้า “ไม่ใช่...”
หลิวจินหลานถลึงตาใส่ลูกชายอย่างไม่พอใจ แล้วพูดต่อ “ชุนเซิง ฉันไม่ได้บังคับให้เธอเลิกกับจวิ้นหาวหรอกนะ แต่เงื่อนไขของเธอ...”
หลิวจินหลานถอนหายใจ “เฮ้อ” แล้วก็เริ่มคุยโวอีกครั้ง
“พอเวนคืนแล้ว บ้านเราก็จะมีทรัพย์สินเป็นสิบล้าน ในมณฑลหนานนี่นับนิ้วได้เลยว่ามีกี่บ้าน ด้วยฐานะของจวิ้นหาว ต่อให้จะไปแต่งกับลูกสาวผู้ว่าฯ หรือนายกเทศมนตรี ก็ยังคู่ควรเต็มที่...”
เย่ชุนเซิงกลอกตา ตัดบท “พูดมาตรง ๆ เลย วันนี้มาทำอะไรกันแน่?”
เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ใหญ่ เมื่อครู่เย่ชุนเซิงยังคิดว่าจะรักษามารยาทไว้สักหน่อย แต่ตอนนี้ไม่อยากสุภาพแล้ว
นังบ้าเอ๊ย!
การเวนคืนยังไม่เป็นรูปเป็นร่างสักนิด แต่กลับพูดถึงทรัพย์สินสิบล้านไม่หยุด
อยากสาปให้หมู่บ้านพวกนั้นเวนคืนไม่สำเร็จจริง ๆ!
“ไม่มีอะไรหรอก เรื่องนี้สำหรับเธอแล้วง่ายมาก” หลิวจินหลานพูดพลางมองซองจดหมายในมือเย่ชุนเซิง
เธอรู้ว่าข้างในนั้นคือหนังสือแจ้งผลการรับเข้ามหาวิทยาลัยของเย่ชุนเซิง
เมื่อวานเย่ชุนเซิงได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ที่โรงเรียน บอกว่าเธอสอบติดมหาวิทยาลัยหนานของมณฑลหนาน ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในละแวกนี้
พอได้รับข่าว คนตระกูลเย่ก็จุดประทัดกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน เผยแพร่เรื่องนี้ไปทั่วจนหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งรู้กันหมดภายในบ่ายเดียว วันนี้เย่ชุนเซิงรอไม่ไหว ถึงกับไปเอาหนังสือแจ้งผลด้วยตัวเองที่โรงเรียนมัธยม
“เธอยกหนังสือแจ้งผลให้หลิงหลิง แล้วฉันจะอนุญาตให้เธอคบกับจวิ้นหาวต่อ” หลิวจินหลานทำสีหน้าราวกับมอบพระคุณอันใหญ่หลวงให้เย่ชุนเซิง
“...หา?” เย่ชุนเซิงถึงกับนิ่งอึ้ง เพราะเรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไป
เธอหันไปมองเฉินจวิ้นหาว “สมองแม่คุณมีน้ำเข้าหรือไง?”
เฉินจวิ้นหาวพูดไม่ออก ก่อนจะอธิบายอย่างรู้สึกผิด “ชุนเซิง คะแนนของหลิงหลิงคงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้...”
เย่ชุนเซิงหัวเราะเยาะ “เพราะอย่างนั้นพวกคุณถึงอยากให้ฉันยกหนังสือแจ้งผลให้เฉินหลิง เพื่อให้เธอสวมรอยเป็นฉันไปเรียนมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ?”
“ชุนเซิง เธอคบกับฉันแล้ว ต่อให้ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้กระทบอะไรมาก บ้านฉันจะได้เงินจากการเวนคืนอยู่แล้ว หลังแต่งงานเธอก็ไม่ต้องออกไปทำงาน แค่ดูแลฉันอยู่บ้านก็พอ...”
เย่ชุนเซิงมีหน้าตาสะสวยน่ารัก เป็นที่ชื่นชอบของผู้คน ดวงตาของเธอก็สวยมาก ทั้งกลมโตและเป็นประกาย
เวลายิ้มดวงตาจะโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ บนแก้มยังมีลักยิ้มคู่หนึ่ง ดูอ่อนโยนไร้พิษภัย ชวนให้รู้สึกสนิทสนม
แต่ตอนนี้เมื่อถูกเธอมอง เฉินจวิ้นหาวกลับรู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลังอย่างไม่มีเหตุผล ยิ่งรู้สึกผิด เสียงของเขาก็ยิ่งเบาลง
หลิวจินหลานพูดขึ้นอย่างวางอำนาจ “ชุนเซิง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผู้หญิงที่พ่อแม่ตายหมดอย่างเธอคงไม่มีใครอยากรับหรอก บ้านเราจิตใจดี ไม่รังเกียจที่เธอเป็นเด็กสาวบ้านนอกกำพร้าพ่อแม่ ไม่มีอำนาจไม่มีคนหนุนหลัง...”
เฉินจวิ้นหาวรีบรับรองว่า
“ชุนเซิง วางใจเถอะ ฉันจะดีกับเธอเอง เธอไม่ต้องเรียนแล้วก็มาอยู่บ้านฉันก่อน พออายุถึงเกณฑ์ เราค่อยไปจดทะเบียนกัน...”
“ไปกินขี้ไป!”
เย่ชุนเซิงเตะเฉินจวิ้นหาวจนล้มคว่ำทันที
คิดจะแย่งโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของเธอ ยังพูดจาหน้าด้านได้ขนาดนี้
ยังคิดจะให้เธอสละโอกาสเรียนมหาวิทยาลัย แล้วไปอยู่บ้านเขาแบบไม่มีสถานะอีก
ไปอยู่ที่นั่นเพื่อเป็นคนรับใช้ฟรีให้บ้านพวกเขาหรือไง?
เย่ชุนเซิงกำหมัดแน่น แล้วเหวี่ยงใส่หน้าเฉินจวิ้นหาวสุดแรง
นังบ้าเอ๊ย ตายไปซะ!
“เย่ชุนเซิง! เธอทำอะไรน่ะ!” หลิวจินหลานกรีดร้อง ก่อนจะพุ่งเข้ามาทำร้ายเย่ชุนเซิง
แต่ยังไม่ทันแตะตัวเย่ชุนเซิง เย่ซู่จือ พี่สาวคนโตของเธอ ก็เตะหลิวจินหลานจนล้มลงกับพื้น จากนั้นก็ขึ้นคร่อมแล้วตบหน้าไม่ยั้ง เสียงดังเพียะ ๆ
เย่เจียซี ลูกสาวคนเล็กของเย่ซู่จือ ปีนี้อายุสิบแปดแล้ว เธอเบิกตาโตด้วยความตกใจกับภาพที่จู่ ๆ ก็เปิดฉากตีกัน
แต่เธอก็ตั้งสติได้เร็ว รีบไปปิดประตูรั้ว
ปิดประตูตีหมา! อย่าปล่อยให้แม่กับอาสะใภ้ยังระบายแค้นไม่พอ แล้วอีกฝ่ายหนีไปได้ล่ะ!
“โอ๊ย ฆ่าคนแล้ว! เย่ซู่จือ กล้าดียังไงมาตบฉัน!” หลิวจินหลานกรีดร้อง
เฉินจวิ้นหาวเองก็ร้องโอดครวญ “ชุนเซิง อย่าตีเลย อย่าตี...”
พอได้ยินเสียงร้องของลูกชาย หลิวจินหลานก็ข่มขู่เย่ชุนเซิงอีกครั้ง
“เย่ชุนเซิง นังแม่เสือ! ถ้าเธอยังตีจวิ้นหาว ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าบ้านฉัน! เงินที่บ้านฉันได้จากการเวนคืน เธออย่าหวังว่าจะได้ใช้แม้แต่แดงเดียว!”
เย่ชุนเซิงถุยน้ำลาย “ใครจะไปอยากได้เงินเหม็น ๆ ของคุณกัน!”
เย่ซู่จือตบปากหลิวจินหลานฉาดหนึ่ง “ยังคิดจะเวนคืนอีกเหรอ ฝันไปเถอะ! พูดกันมาหลายปีแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา!”
เย่ชุนเซิงก็สาปแช่งตาม “ไปกินขี้ซะ! ชาตินี้ทั้งชาติหมู่บ้านพวกคุณก็อย่าหวังว่าจะได้ถูกเวนคืน!”
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะสาปให้หมู่บ้านต้าอว๋าไม่ได้รับการเวนคืนทุกวัน!
สองลูกพี่ลูกน้องกำลังซัดกันอย่างเมามัน แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงตื่นเต้นดังมาจากข้างนอก
“เวนคืนแล้ว! เวนคืนแล้ว! ประกาศเวนคืนออกมาแล้ว!”
เย่ชุนเซิงกับเย่ซู่จือต่างชะงักงัน
หา?
ตอนนี้เนี่ยนะ?
เพิ่งสาปให้เวนคืนไม่สำเร็จ ฟ้าดินจะไม่ไว้หน้ากันเลยหรือไง?
หลิวจินหลานกับเฉินจวิ้นหาวก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน แต่ชั่วพริบตาถัดมา สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น
ประกาศเวนคืนออกมาแล้ว!
หมู่บ้านของพวกเขาจะถูกเวนคืนแล้ว!
สองแม่ลูกผลักเย่ชุนเซิงกับเย่ซู่จือที่กดพวกเขาไว้ แล้วรีบคลานหนีออกไปอย่างทุลักทุเล
กำลังจะเวนคืนแล้ว พวกเขาต้องรีบกลับหมู่บ้าน!
แม้หลิวจินหลานจะหน้าบวมช้ำ แต่ก็ยังไม่ลืมหันกลับมาอวดดี
“ฮ่า ๆ เวนคืนแล้ว! หมู่บ้านของเราจะถูกเวนคืนแล้ว!”
“เย่ชุนเซิง ฉันบอกเธอไว้เลย ตั้งแต่นี้ไปจวิ้นหาวของฉันเลิกกับเธออย่างเป็นทางการแล้ว ไม่เอาเธอแล้ว!”
“อย่าคิดจะตามตื๊อจวิ้นหาวของเรา ต่อให้ตามติดก็ไม่มีประโยชน์! ต่อให้เธอหน้าด้านตามตื๊อจวิ้นหาว ถึงขั้นปีนขึ้นเตียงจนท้องป่องเพราะเขา ฉันก็ไม่มีวันยอมให้เธอเข้าบ้าน!”
เย่เหวินหัว ลูกชายคนรองของเย่ซู่จือที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจากข้างนอก พอได้ยินประโยคสุดท้าย สีหน้าดีใจสุดขีดก็หายวับไปทันที เขาหันไปมองสองแม่ลูกตระกูลเฉินด้วยใบหน้าถมึงทึง
เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?
ท้องโตแล้วแต่บ้านฝ่ายชายไม่ยอมรับเข้าบ้าน สำหรับที่นี่ถือเป็นเรื่องร้ายแรงมาก คนจะซุบซิบนินทาไปตลอดชีวิต
ตระกูลเฉินกล้ารังแกอาสาวของเขาขนาดนี้เชียว!
“ไอ้สารเลว!”
เย่เหวินหัวหมุนตัวไล่ตามเฉินจวิ้นหาวที่วิ่งนำหน้า แล้วยกเท้าเตะทันที
เฉินจวิ้นหาวจึงโดนซ้อมอีกยก
ในห้องรับแขก เย่ชุนเซิงที่เมื่อครู่ยังพูดอย่างไม่แยแสว่า “ไม่อยากได้เงินเหม็น ๆ ของพวกเขา” ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง
“อ๊าก!” เย่ชุนเซิงระบายความโกรธอย่างจนปัญญา แล้วชกอากาศไปหลายที
ที่จริงเธอก็ไม่ได้ไม่แยแสเงินอย่างที่พูดเมื่อครู่หรอก
ใครบ้างไม่อยากให้ที่ดินถูกเวนคืน?
เธอก็อยากให้เวนคืนเหมือนกัน!
ที่ดินปลูกบ้านของเธอใหญ่กว่าของบ้านเฉินจวิ้นหาว ภูเขา สวนชา นา และที่ดินของเธอก็มีมากกว่า ถ้าได้เวนคืน เธอต้องได้เงินแบ่งมากกว่าแน่นอน!
การที่ไม่ได้เวนคืนไม่ใช่เรื่องที่น่าเจ็บใจที่สุด
แล้วอะไรล่ะที่น่าเจ็บใจที่สุด?
ก็คือตัวเองไม่ได้ร่ำรวย แต่ศัตรูกลับร่ำรวยต่างหาก!
เย่ชุนเซิงประนมมือ “บรรพบุรุษทั้งหลายโปรดคุ้มครอง ขอให้การเวนคืนหมู่บ้านต้าอว๋าเว้นบ้านเฉินจวิ้นหาวไป!”
เย่เจียซีก็รีบอ้อนวอนตาม “ทวดทั้งหลายโปรดคุ้มครอง ขอให้การเวนคืนหมู่บ้านต้าอว๋าเว้นบ้านเฉินจวิ้นหาวไป!”
เย่ซู่จือ “...”
เธอก็ท่องคำอธิษฐานในใจตามหนึ่งรอบ แล้วด่าอีกว่า ให้ตายสิ! สวรรค์ตาบอดหรือไง ถึงปล่อยให้นังบ้าพวกนี้ร่ำรวย!
เย่เหวินหัวกลับมาหลังไล่ตามไปซ้อมเฉินจวิ้นหาว พอเห็นผู้หญิงสามคนในบ้านทำหน้าหม่นหมอง ไม่มีท่าทางดีใจแม้แต่น้อย เขาก็ถามว่า “เป็นอะไรไป? เมื่อกี้พวกคุณตีไม่ชนะเหรอ?”
“ชนะแล้ว” เย่เจียซีตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง
แต่แล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อบ้านตระกูลเฉินกำลังจะได้เงินจากการเวนคืน
“ถ้าชนะแล้วทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้เหรอ?”
เย่เหวินหัวพลันยิ้มหน้าบาน ดวงตาเป็นประกายจนแทบทำให้คนตกใจ
“เวนคืนแล้ว กำลังจะเวนคืนแล้ว!”
“หมู่บ้านต้าอว๋าถูกเวนคืน แล้วเกี่ยวอะไรกับเรา...” เย่ชุนเซิงนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็ตาเบิกกว้าง
เธอลืมหายใจไปชั่วขณะ จ้องเย่เหวินหัวเขม็งแล้วถาม “ที่บอกว่าจะเวนคืน เวนคืนที่ไหน?”