“หัวหมูอะไร?” พี่สี่เอ่ยถาม
ลู่เฟิ่งอู๋หันไปมองเย่ข่ายเสียน
เมื่อครู่เขาได้ยินเย่ชุนเซิงเรียกตำรวจนายนี้ว่า “พี่สี่”
คงไม่ดีแน่ถ้าครอบครัวของเย่ชุนเซิงรู้ว่าเมื่อวานเขาพาเธอไปตีรังต่อ แตนจนโดนต่อยหน้าบวมเป็นหัวหมู
ลู่เฟิ่งอู๋ไม่พูดอะไร เพียงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา
เย่ชุนเซิงเองก็คิดว่าเรื่องที่เมื่อวานลู่เฟิ่งอู๋ไปตีรังต่อ แตน ส่วนเธอโยนประทัดใส่ ไม่ค่อยเหมาะจะพูดออกมาเท่าไร
ที่นี่ไม่เพียงมีคนในครอบครัวของเธอ แต่ยังมีตำรวจนายอื่นอยู่ด้วย พูดออกไปแล้วจะกระทบภาพลักษณ์สุขุมของเธอ
เย่ชุนเซิงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสาเช่นกัน ก่อนแนะนำทั้งสองฝ่าย “นี่พี่สี่ของฉัน เป็นตำรวจค่ะ”
“พี่สี่ นี่เพื่อนร่วมชั้นของฉัน ลู่เฟิ่งอู๋”