หมู่บ้านต้าถังอยู่ในอีกตำบลหนึ่ง คนในหมู่บ้านจึงเพิ่งรู้ข่าวการเวนคืนที่ดินของหมู่บ้านซวงมู่ในตอนนี้
บ้านตระกูลเซี่ย
เมื่อวานเซี่ยเย่าจู่ไปหมู่บ้านซวงมู่ แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปในหมู่บ้านก็ถูกคนไล่กลับมา จนถึงเช้าวันนี้เขาก็ยังหน้าบึ้งตึง
ตอนกินอาหารเช้า เขานั่งด่ากราดอยู่ที่โต๊ะอาหาร “พวกบ้านหมู่บ้านซวงมู่นี่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจริง ๆ ฉันไปหาเย่ชุนเซิง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเขา? ฉันว่าพวกนั้นแค่อยากฮุบเงินของเย่ชุนเซิง!”
“ไม่ได้ วันนี้ฉันต้องไปอีกครั้ง!”
“ยัยเด็กเหลือขอเย่ชุนเซิงนั่น ไม่มีหัวคิดเอาเสียเลย มีเงินตั้งมากมายอยู่ในมือ แต่กลับไม่รู้จักแจ้งข่าวให้ฉันที่เป็นน้าชายรู้ก่อน ตามคำโบราณว่าไว้ ฟ้ามีเทพอัสนี ดินมีท่านน้าชาย เรื่องใหญ่แค่ไหนก็ยังสู้ท่านน้าชายไม่ได้ เงินของหล่อนก็ควรให้ฉันเก็บรักษาไว้!”
“พ่อพูดไม่ถูกนะ ไม่ใช่ว่าเงินของเย่ชุนเซิงควรให้พ่อเก็บรักษาไว้” เซี่ยเทียนซื่อ ลูกชายของเซี่ยเย่าจู่พูดอย่างมีเหตุผลพลางเคี้ยวอาหารเสียงดัง “แต่เงินนั่นเดิมทีก็เป็นของพ่ออยู่แล้ว!”
“ป้าใหญ่เป็นคนตระกูลเซี่ยของเรา แถมยังไม่มีลูกชาย มีแต่ยัยเด็กเหลือขอเย่ชุนเซิงคนเดียว ทรัพย์สินของป้าใหญ่ก็ต้องตกเป็นของพ่อที่เป็นน้องชายแท้ ๆ อยู่แล้ว”