เย่ชุนเซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูดว่า “ยินดีด้วยนะคะ รุ่นพี่!”
“ก็รู้อยู่แล้วว่าความคิดกับโครงการของคุณดีมาก ต้องมีคนยอมลงทุนแน่ค่ะ”
ดวงตาของโอวหยางหมิงหย่วนเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นจนหุบไม่ลง “ฮ่า ๆ จริงด้วย คำพูดของรุ่นน้องนี่ขลังจริง ๆ!”
เดิมทีเขาคิดจะยอมแพ้แล้ว แต่หลังจากร้องไห้ในวันนั้นและใจเย็นลง พอนึกถึงคำให้กำลังใจของเย่ชุนเซิง เขาก็กัดฟันตัดสินใจอดทนต่ออีกหนึ่งเดือน หากยังหานักลงทุนไม่ได้ ค่อยยอมรับชะตากรรม
เห็นได้ชัดว่าความพยายามของเขาได้ผล
วันนี้จู่ ๆ ก็มีคนโทรศัพท์มาหา บอกว่าสนใจโครงการของเขา!
“รุ่นน้อง เอ้านี่!” โอวหยางหมิงหย่วนยื่นน้ำอัดลมเจี้ยนลี่เป่าในมือให้เย่ชุนเซิง
เมื่อครู่เขาตั้งใจไปซื้อมาโดยเฉพาะ!
โอวหยางหมิงหย่วนซื้อเจี้ยนลี่เป่ามาแค่ขวดเดียว ดูจากกางเกงยีนส์ที่สีซีดเพราะซักจนเก่า ก็พอจะรู้ว่าสภาพการเงินของเขาตอนนี้ค่อนข้างฝืดเคือง
ถึงอย่างนั้น เย่ชุนเซิงก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเขาในเวลานี้ เธอยิ้มรับน้ำอัดลม กล่าวขอบคุณแล้วถามด้วยความสงสัยว่า
“รุ่นพี่ เจ้าของบริษัทคนนั้นจะลงทุนให้เท่าไหร่คะ?”
โอวหยางหมิงหย่วนตอบว่า “ยังไม่ได้คุยจำนวนเงินที่แน่นอนเลยครับ เมื่อเช้าเขาโทรมาบอกให้ผมไปหาเขาที่บริษัทช่วงบ่าย แล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน”
เย่ชุนเซิงพยักหน้า “งั้นขอให้รุ่นพี่ได้เงินลงทุนก้อนใหญ่นะคะ อย่างน้อยก็สามล้าน!”
“ครับ ๆ!” โอวหยางหมิงหย่วนพยักหน้าหนักแน่น แล้วก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ “ฮี่ ๆ...”
โอวหยางหมิงหย่วนตั้งใจมาบอกข่าวดีนี้กับเย่ชุนเซิงโดยเฉพาะ พอพูดจบก็ต้องกลับไปเตรียมตัวพบกับนักลงทุนในช่วงบ่าย