หลี่ห้าวหรานพยายามเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น
“อาไม่ต้องห่วงนะครับ หลังจากผมเข้าไปทำงานแล้ว ผมจะไม่อาศัยความสัมพันธ์กับอาอู้งานหรือก่อเรื่องเด็ดขาด จะตั้งใจทำงานอย่างซื่อสัตย์และจริงจังครับ!”
“อาครับ สายตาผมมองเห็นได้ชัดถึง 5.2 หูตาก็ไวอีก รับรองว่าช่วยอาดูแลประตูใหญ่ได้อย่างแน่นหนา แมลงสาบสักตัวก็ไม่ปล่อยให้บินเข้าไปได้!”
ถ้าหลี่ห้าวหรานเรียกร้องตำแหน่งผู้จัดการ เย่ชุนเซิงคงไล่เขาไปกินขี้แล้ว
แต่เขาแค่อยากเฝ้าประตู เย่ชุนเซิงก็ถึงกับพูดไม่ออกอยู่เหมือนกัน
หลี่ห้าวหรานเพิ่งอายุ 18 ปี เพิ่งเรียนจบออกมาแท้ ๆ กลับไม่คิดจะพยายามตั้งแต่อายุยังน้อย อยากเป็นแค่ยามรักษาความปลอดภัย ใช้ชีวิตสบาย ๆ ไปวัน ๆ
เขาดีกับตัวเองเกินไปหรือเปล่า?
เย่ชุนเซิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “มีหวงเหว่ยหมิงอยู่แล้ว ตอนนี้เรายังไม่จำเป็นต้องรับยามรักษาความปลอดภัยเพิ่ม”
นี่ก็เป็นความจริง
ตรงทางเข้าหมู่บ้านหานหลินมียามเฝ้าอยู่ พวกหัวขโมยทั่วไปจึงไม่กล้าปะปนเข้ามา ในตึกที่เธอปล่อยเช่าก็มีหวงเหว่ยหมิงช่วยดูแล ส่วนบริษัทตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทำอะไรสำคัญนัก จึงไม่ต้องรีบร้อนรับยามรักษาความปลอดภัย
หลี่ห้าวหรานร้อง “อา” อย่างเสียดาย
เขาถอนหายใจแล้วกำชับว่า “งั้นอารีบทำบริษัทให้ใหญ่โตและแข็งแกร่งนะครับ พอจะรับยามเมื่อไหร่ก็แจ้งผมไปสมัครด้วย”
เย่ชุนเซิง “...”
เดิมทีเธอคิดจะเกลี้ยกล่อมให้หลี่ห้าวหรานรู้จักมุ่งมั่นกว่านี้สักหน่อย แต่พอเห็นว่าเขาถึงกับอวยพรให้บริษัทของเธอเติบโตอย่างรวดเร็วเพียงเพื่อจะได้เป็นยาม เย่ชุนเซิงก็ไม่คิดจะพูดอะไรอีก “ได้ ถ้าจะรับคนเมื่อไหร่จะบอกเธอ”