เพราะรู้สึกว่าตัวเองจน พอเลิกเรียนช่วงบ่าย เย่ชุนเซิงก็ไปดูตึกให้เช่าของตัวเองที่หมู่บ้านหานหลิน
ตึกให้เช่าเริ่มมีคนเข้ามาเช่าแล้ว เดือนนี้เย่ชุนเซิงก็มีรายได้จากค่าเช่าเข้ากระเป๋าแล้ว
เธอยืนเท้าเอวอยู่หน้าตึกของตัวเอง มองไปมองมาแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้จนอีกต่อไป
เฮ้อ เรื่องแค่นี้เอง ในเมื่อมีคนอื่นสนใจโครงการของโอวหยางหมิงหย่วนแล้ว เธอก็ไม่ต้องลังเลให้วุ่นวาย ไปดูโครงการอื่นแทนก็ได้ อย่างไรเสียก็ยังมีการลงทุนให้เลือกอีกตั้งเยอะ
ถ้าไม่ได้จริง ๆ เธอก็ซื้อตึกอีกหลังไว้ปล่อยเช่า!
“ชุนเซิง วันนี้ไม่ต้องเข้าเรียนเหรอ?”
บ้านหลายหลังที่ตั้งใจจะปล่อยเช่ารวมกันแล้วมีจำนวนไม่น้อย เพื่อความสะดวก เย่ชุนเซิงจึงให้หวงเหว่ยหมิง หลานชายทางบ้านของพี่สะใภ้รอง มาพักอยู่ที่นี่
หวงเหว่ยหมิงตัวสูงใหญ่ มีเขาคอยดูแลอยู่ที่นี่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าผู้เช่าจะเบี้ยวค่าเช่าหรือหาเรื่องวุ่นวาย
“เลิกเรียนแล้วน่ะ เลยแวะมาดู” เย่ชุนเซิงยื่นน้ำอัดลมที่ซื้อระหว่างทางให้หวงเหว่ยหมิง แล้วถามไถ่เรื่องผู้เช่าในตึก
หวงเหว่ยหมิงบอกว่า “ไม่มีปัญหาอะไร ส่วนใหญ่เป็นพนักงานบริษัทแถวนั้น นิสัยดีทีเดียว เมื่อสองวันก่อนมีผู้เช่าสองห้องที่ชั้นสามเถียงกันเรื่องวางของไว้ตรงโถงทางเดิน แต่ก็เถียงกันสุภาพดี”
ไม่เหมือนคนในหมู่บ้านของพวกเขา เวลาทะเลาะกันก็ลากไปด่าถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตร พ่อแม่ญาติผู้ใหญ่ หรือแม้แต่อวัยวะเพศ
“ผมขึ้นไปเกลี้ยกล่อมไม่กี่คำ พวกเขาก็ยอมกลับห้องกันดี ๆ สองวันนี้ผมคอยสังเกตพวกเขาเป็นพิเศษด้วย”
เย่ชุนเซิงบอกว่า “เหนื่อยหน่อยนะ”
หวงเหว่ยหมิงไม่ถือสา เขาร้อง “โธ่” ออกมา “เหนื่อยอะไรล่ะ”
หวงเหว่ยหมิงไม่ได้รู้สึกว่าเหนื่อยจริง ๆ
อยู่ที่นี่ เขาได้พักฟรีในห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและสว่างไสว แถมยังได้เงินเดือนมากกว่า 300 หยวน งานที่ทำก็แค่เดินดูชั้นบนชั้นล่าง จดไว้ตรงไหนขาดหรือชำรุด แล้วคอยห้ามเวลามีคนทะเลาะกัน
แบบนี้ไม่ดีกว่าเข้าโรงงานไปขันน็อตหรือไง?
ยิ่งไปกว่านั้น พอมีผู้เช่าเข้ามาอยู่มากขึ้น เขาก็ยังเปิดร้านที่ชั้นหนึ่งได้อีก