วันถัดมาเป็นวันหยุด พอใกล้เวลาเลิกงาน เย่เจียซีก็วิ่งเข้ามา
พอเข้ามาแล้วเห็นเย่ชุนเซิง เธอก็พูดอย่างดีใจว่า “อาสะใภ้เล็ก หนูรู้จักคนที่แต่งหน้าเก่งมากคนหนึ่ง เมื่อก่อนเขาแต่งหน้าให้ดาราในโทรทัศน์ด้วยนะ”
“เขาบอกว่าสอนได้ทั้งแต่งหน้า เลือกเสื้อผ้า แล้วก็จับคู่เสื้อผ้าให้ด้วย อาสะใภ้เล็กอยากไปเรียนด้วยกันไหม?”
แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องเสียค่าเรียนอยู่แล้ว
เย่ชุนเซิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ไปสิ”
ตอนนี้แม้เธอจะเปิดบริษัทแล้ว แถมตอนนอนยังคิดหาวิธีเอาเงินที่ลงทุนไปกลับคืนมา แต่ก็ใช่ว่าจะต้องประหยัดจนไม่ยอมใช้เงินเพียงเพราะอยากหาเงิน
เย่เจียซีรักสวยรักงาม เธอเองก็เหมือนกัน
เย่ฉินซินเอ่ยขึ้นว่า “ฉันก็อยากไป”
เย่เจียซีพยักหน้า “ได้เลย คืนนี้กลับไปหนูจะโทรหาครู พรุ่งนี้พวกเราไปเรียนกัน!”
ถึงเวลาเลิกงานแล้ว ทุกคนก็เตรียมกลับบ้าน
ก่อนออกไป เย่ชุนเซิงเคาะประตูห้องทำงานของโอวหยางหมิงหย่วน แล้วเตือนเขาว่า “โอวหยาง อวี้ถิง พวกคุณอย่าหักโหมจนลืมพักผ่อนนะ”
ตอนนี้ทีมของโอวหยางหมิงหย่วนขยายเป็น 4 คนแล้ว
เดิมทีโอวหยางหมิงหย่วนตั้งใจจะชวนเพื่อนร่วมรุ่นเข้ามา แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ปีสุดท้าย ต้องยุ่งกับวิทยานิพนธ์ การฝึกงาน และการจัดสรรงานหลังเรียนจบ หลายคนจึงกังวลใจอยู่ไม่น้อย ยิ่งหวังซวี่ฮุยพูดตัดกำลังใจในชั้นเรียนเสียหลายคำ ก็ยิ่งไม่มีใครยอมเข้าร่วม
โอวหยางหมิงหย่วนจึงทำได้แค่ไปชวนคนจากชั้นปีอื่น
สุดท้ายเขาก็ได้เจียงฟางอวี่ รุ่นน้องปีสาม หลินหง รุ่นพี่ปีหนึ่งปริญญาโท และเว่ยอวี้ถิง รุ่นพี่หญิงมาเข้าทีม
สำหรับสามคนที่เข้ามาทีหลัง เย่ชุนเซิงเรียกซ่งเฉิงหยางมาด้วย เพื่อทำสัญญากับพวกเขา