วันเวลาอันสงบสุขผ่านไปสามวัน เจียงจืออวี่ขึ้นเขาไปเก็บหญ้าหมูตามจินเป่าทุกวัน บางครั้งก็รอจนเจ้าตัวเล็กเผลอ แล้วใช้พลังเคลื่อนย้ายฉับพลันไปเดินดูแถวถ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าอาวุธยังอยู่ เหลือเพียงลังไม้เปล่าและฟางที่ปูใหม่ เธอถึงค่อยวางใจ
คืนนั้น หลังจากฝึกพลังพิเศษธาตุไม้ในมิติเสร็จแล้ว จู่ ๆ เสียงของ 0047 ก็ดังขึ้นในหัว 【โฮสต์ มีคนไม่ทราบฝ่ายกำลังปีนกำแพง】
เจียงจืออวี่ลืมตาพรึ่บ แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา เธอไม่ได้เปิดไฟ อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่างมองเห็นผู้บุกรุก เป็นเงาร่างกำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อ ย่อมเป็นหมีดำที่กำลังพัวพันกับเจี่ยงเหวินเหวินในป่าละเมาะวันนั้น
หมอนี่ยังกล้ามาหาถึงบ้านอีกหรือ?
หมีดำกำแท่งเหล็กงัดไว้ในมือ ค่อย ๆ ย่องมาถึงหน้าประตูห้อง พอกำลังจะเสียบเข้าไปในรูกุญแจ ประตูก็แง้มเปิดออกเองพร้อมเสียงเอี๊ยด เขาชะงักไปสองวินาที ยังไม่ทันได้ตั้งตัว จู่ ๆ ข้อเท้าก็ถูกบางสิ่งพันรัด แรงมหาศาลกระชากเขาอย่างแรงจนทั้งร่างล้มโครมเข้ามาในห้อง กระแทกพื้นเต็มแรง
“อะไรน่ะ?!” หมีดำตกใจจนขวัญหนี พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่าสิ่งที่พันขาเขาอยู่คือเถาวัลย์ขนาดเท่าข้อมือ ซึ่งกำลังรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนั้นเองเขาถึงนึกถึงข่าวลือที่ได้ยินในเมืองเมื่อหลายวันก่อน มีนักเลงในอำเภอสองสามคนตามผู้หญิงคนหนึ่งไป สุดท้ายถูกเถาวัลย์รัดตาย สภาพศพน่าสยดสยอง
“เจี่ยงเหวินเหวินบอกว่าผู้หญิงเยาวชนผู้มีการศึกษาคนนั้นสวยเหมือนนางฟ้า...” ในหัวหมีดำอื้ออึง พอนึกถึงเถาวัลย์ประหลาดเมื่อครู่ เป้ากางเกงก็พลันร้อนวูบ เขาถึงกับกลัวจนฉี่ราด
เจียงจืออวี่ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ควบคุมเถาวัลย์ให้ลากเขาออกไปนอกลานบ้าน น้ำหนักตัวของหมอนี่เกิน 100 กิโลกรัม แต่กลับเบาราวกับใบไม้เมื่ออยู่ต่อหน้าเถาวัลย์
เธอเดินออกจากห้องอย่างเชื่องช้า แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้า ผิวขาวเนียนสะท้อนประกายเย็นเยียบ หมีดำเงยหน้ามองเธอ รูม่านตาหดวูบ รูปลักษณ์ของเธอเหมือนนางฟ้าในภาพวาดจริง ๆ ทว่าความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าเกล็ดน้ำแข็ง