เรือบรรทุกสินค้าเทียบท่าในยามฟ้าสาง แสงอรุณแต้มขอบฟ้าและเรือประมงให้เป็นสีทอง เจียงจืออวี่เดินตามลูกเรือลงจากทางลาด สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ —จากอากาศร้อนชื้นของเมืองท่ามาสู่ความเย็นสบายของแผ่นดินใหญ่ เพียงชั่วข้ามคืนเท่านั้น
“สหายเจียง”
เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง เจียงจืออวี่หันกลับไปสบกับดวงตาสงบนิ่งคู่หนึ่ง ซ่งเยี่ยนโจวสวมเสื้อคลุมสีเขียวทหารที่ซักจนซีด ตราดาวบนบ่าของเขาโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางแสงอรุณ ในมือถือกระเป๋าผ้าใบสีเขียวทหารอยู่ใบหนึ่ง
เขามาที่นี่ได้ยังไง?
เจียงจืออวี่เลิกคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไร ทว่า 0047 กลับผิวปากในจิตสำนึกของเธอ 【โห นี่ไม่ใช่หนุ่มหล่อที่เอาเครื่องหมายมาส่งให้เหรอ? ทางทหารถึงกับส่งเขามารับเธอ ดูท่าบุญคุณที่เธอช่วยส่งข้อมูลให้คราวก่อนจะไม่น้อยเลยนะ หรือพวกเขามีเรื่องอยากขอให้ช่วย?】
ซ่งเยี่ยนโจวเองก็กำลังพิจารณาเธอ สายตาไล่จากผ้าคลุมศีรษะที่พันรอบหัว ไปยังรองเท้าผ้าซึ่งเปื้อนฝุ่น ก่อนจะหยุดอยู่ตรงแววห่างเหินในดวงตาเธอ แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “ผู้การหลี่ให้ผมมารับคุณ รถจอดอยู่ทางนั้น”
เขาชี้ไปยังรถจี๊ปตรงทางออกท่าเรือ ตัวรถสีเขียวทหารโดดเด่นท่ามกลางหมอกยามเช้า เจียงจืออวี่เดินตามเขาไป กลิ่นปาท่องโก๋ลอยมาตามลม ท้องของเธอส่งเสียงโครกครากขึ้นมา
“ไปหาอะไรกินก่อนดีไหม?” ซ่งเยี่ยนโจวเหมือนได้ยินเสียงนั้น จึงหันมาถาม น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าตอนพบกันกลางทะเล
เจียงจืออวี่ไม่ได้ปฏิเสธ ถือว่าเป็นการตอบตกลง
รถจี๊ปจอดหน้าร้านแห่งหนึ่ง ซ่งเยี่ยนโจวเปิดประตูรถให้ “บะหมี่หยางชุนกับซาลาเปาทอดไส้หมูของร้านนี้อร่อยมาก ลองชิมไหม?”
ในร้านมีคนไม่มาก ไอร้อนจากการนึ่งลอยคลุ้งมาพร้อมกลิ่นหอมของเส้นบะหมี่ เจียงจืออวี่ถอดผ้าคลุมศีรษะออก เผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา —ตลอดทางเธอต้องคอยหลบซ่อนจนแทบอึดอัด อยากปล่อยตัวสบาย ๆ มานานแล้ว ซ่งเยี่ยนโจวกำลังจะเรียกเถ้าแก่ ทว่ากลับเห็นหญิงสาวสองคนที่โต๊ะข้าง ๆ จ้องมาทางนี้ไม่วางตา ตะเกียบในมือยังหยุดค้าง