เมืองเซี่ยงไฮ้, สำนักงานเขตทหาร ผู้บัญชาการกองพลหลี่กำเอกสารชุดนั้นไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นระริก ครั้นเงยหน้าขึ้น เส้นเลือดฝอยในดวงตาก็ยังแดงก่ำไม่จางหาย “ดี ดีมาก! ผู้กองซ่ง ศาสตราจารย์เฉิน คราวนี้พวกคุณสร้างผลงานชิ้นใหญ่แล้ว! ถ้าข้อมูลชุดนี้ตกไปอยู่ในมือคนอื่น ไม่รู้ว่าพวกเราจะต้องสูญเสียทหารไปอีกกี่นาย!”
ซ่งเยี่ยนโจวยืนตัวตรง เสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นข้อมือแข็งแรง “ผู้บัญชาการ ครั้งนี้ที่ได้ข้อมูลกลับมาครบถ้วน ต้องขอบคุณสหายหญิงคนหนึ่งที่ช่วยไว้ครับ”
“โอ้?” ผู้บัญชาการหลี่วางเอกสารลง โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แล้วยกกระบอกเคลือบขึ้นจิบ “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? เล่าให้ฟังหน่อยสิ” เขามองใบหน้าด้านข้างที่เคร่งขรึมของซ่งเยี่ยนโจวด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง—เด็กคนนี้โตมาในเขตบ้านพักทหาร ในสายตามีแต่ภารกิจกับปืน แล้วเมื่อไรถึงได้ประหม่าเวลาพูดถึง “สหายหญิง” ขึ้นมาแบบนี้
ซ่งเยี่ยนโจวไม่ทันสังเกตความคิดของผู้บัญชาการ จึงเล่าเสียงขรึมถึงเหตุการณ์ที่ท่าเรือซึ่งถูกดักชิงข้อมูล ข้อมูลหายไปอย่างไร้ร่องรอย ก่อนสหายหญิงคนนั้นจะปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ช่วยคน แล้วนำข้อมูลมาคืนในที่สุด ศาสตราจารย์เฉินที่อยู่ข้าง ๆ เสริมว่า “สหายหญิงคนนั้นฝีมือคล่องแคล่ว แถมยังละเอียดรอบคอบ พูดไม่มาก แต่เป็นคนมีความสามารถจริง ๆ!”
รอยยิ้มบนใบหน้าผู้บัญชาการหลี่จางหาย เขายกกระบอกชาขึ้นจิบอีกครั้ง คิ้วขมวดเป็นปม “เป็นคนที่มีจิตสำนึกดี! เราปล่อยให้ผู้รักชาติแบบนี้ต้องผิดหวังไม่ได้” เขาวางกระบอกชาลง ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก “ผู้กองซ่ง คุณไม่ได้แลกช่องทางติดต่อกับสหายหญิงคนนั้นไว้หรือ?”
“เธอไม่ยอมบอกครับ” น้ำเสียงของซ่งเยี่ยนโจวหนักแน่นขึ้น “ผมให้ที่อยู่กับรหัสลับของจุดติดต่อในเมืองท่าไปแล้ว บอกเธอว่าถ้าเจอปัญหาเมื่อไรก็มาหาเราได้ทุกเมื่อ”