ชั้นใต้ดินของวิลล่าในอ่าวตื้น เจียงจืออวี่ยืนอยู่กลางห้องกว้างโล่ง ก้มหน้าขีดเขียนลงในรายการที่ 0047 จัดทำให้ ปลายปากกาลากผ่านกระดาษส่งเสียงครืดคราด
“เริ่มจากของกินก่อน” เธอวงรายการแถวบนสุด ดวงตาพลันเป็นประกาย “โรงงานอาหารกระป๋องในเมืองท่าอยู่ที่ไหน? เนื้อกระป๋องกับผลไม้กระป๋อง มีเท่าไรก็เอาเท่านั้น”
【โฮสต์ หาเจอสามแห่งแล้ว! แห่งที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เขตดินแดนใหม่ แต่ว่าโฮสต์ยังไม่ได้อยู่ในยุควันสิ้นโลกสักหน่อย จะกักตุนอาหารกระป๋องเยอะขนาดนี้ไปทำไม?】
“เธอไม่เข้าใจหรอก ไปเขตดินแดนใหม่ก่อน” เจียงจืออวี่ยังคงแต่งตัวเป็นชายหนุ่มจากเมื่อวาน เธอคว้ากุญแจรถขึ้นมา เพราะตั้งใจซื้อรถบรรทุกเล็กไว้ขนของโดยเฉพาะ “แวะตลาดของแห้งเหยาหม่าเต่ยด้วย หอยเชลล์แห้ง ปลิงทะเล หูฉลาม...ไม่ต้องสนราคา เอาอย่างละสิบลังไปก่อน”
ความยึดติดของเธอที่มีต่ออาหารฝังลึกอยู่ในกระดูก คนที่เคยเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกต่างก็เป็นแบบนี้
เมื่อมาถึงโรงงานอาหารกระป๋อง เจียงจืออวี่มองกระป๋องเหล็กที่กองสูงจรดเพดาน ดวงตาแทบจะเปล่งประกาย เนื้อกระป๋องสีชมพูทรงสี่เหลี่ยม ลูกพีชกระป๋องเนื้อแน่น ส้มกระป๋อง และผลไม้รวมกระป๋องมีครบทุกอย่าง ถึงขั้นมีบิสกิตอัดแท่งสำหรับทหารยกกล่อง วันหมดอายุที่พิมพ์อยู่บนหีบห่อระบุถึงปี 1980
“พวกนี้ รวมถึงทางนั้นด้วย เหมาหมด” เธอชี้ไปยังพื้นที่ครึ่งหนึ่งทางซ้ายของโกดัง น้ำเสียงฉับไวเด็ดขาด ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
เจ้าของโรงงานเป็นชายร่างใหญ่ไว้เคราเต็มหน้า เขามองชายหนุ่มวัยเยาว์ตรงหน้าด้วยความสงสัย ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “พ่อหนุ่ม แน่ใจนะ? ของพวกนี้ต้องใช้รถบรรทุกสามคันถึงจะขนหมด”