นัดดูตัวเหรอ?
ฉินรั่วหว่านจ้องข้อความนั้น
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนออก ก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้าง ๆ
แค่คิดว่าต้องไปนั่งเผชิญหน้าดูตัวกับผู้ชายแปลกหน้าพวกนั้น เธอก็รู้สึกเบื่อจนเอียนแล้ว
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้แม่ของเธอเป็นคนแบบนั้นล่ะ ในฐานะลูกสาว เธอรู้ดีที่สุด
ถ้าปีนี้ยังไม่พาแฟนหนุ่มกลับบ้านไปสักคน แม่ของเธอคงทำได้ทุกอย่างแน่
คิดได้ดังนั้น
ฉินรั่วหว่านก็หยิบโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมา
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงใครคนหนึ่ง
เฉินเหวิน
เธอยังจำได้ว่าตอนเขากลับไป เขาทิ้งกระดาษโน้ตไว้ให้แผ่นหนึ่ง
ฉินรั่วหว่านรีบค้นกระเป๋าดู
กระดาษโน้ตยังอยู่
เธอคลี่กระดาษออก บนนั้นมีตัวเลขเขียนหวัด ๆ อยู่ชุดหนึ่ง ด้านล่างยังวาดหน้ายิ้มไว้อีกด้วย
หน้ายิ้ม
หมอนี่เป็นเด็กประถมหรือไง?
ช่างเถอะ ไม่สำคัญหรอก
ฉินรั่วหว่านจ้องเบอร์บนกระดาษโน้ตอยู่นาน
เธอกำลังลังเลว่าจะโทรดีไหม
ถ้าโทรไปจะพูดอะไรล่ะ?
“ฮัลโหล ฉันคือผู้หญิงที่นายมีอะไรด้วยเมื่อคืน ตอนนี้ที่บ้านเร่งให้แต่งงาน นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”
แค่พูดออกมา เธอก็ยังรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี
ฉินรั่วหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ไม่นานโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง
แม่ฉิน: 【ฉันฝากคนหาผู้ชายมาให้ลูกดูตัวไว้หลายคนแล้ว เงื่อนไขดีทั้งนั้น อาทิตย์หน้าก็นัดเจอกันได้】
【ถ้ายังไม่ตอบข้อความอีก ฉันจะถือว่าลูกตกลงแล้วนะ】
ฉินรั่วหว่านกัดฟัน
ช่างเถอะ
ยังไงทะเบียนสมรสก็จดแล้ว
โทรก็โทรสิ
……
วันถัดมา หอพักมหาวิทยาลัย
เฉินเหวินกลับมาที่มหาวิทยาลัย กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเรซูเม่
พรุ่งนี้ก็จะมีงานรับสมัครงานในมหาวิทยาลัยแล้ว ต้องรีบทำเรซูเม่ให้เสร็จ
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์แปลกหน้า
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับสาย
“ฮัลโหล?”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
จากนั้นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น
“ฉันเอง”
เฉินเหวินชะงักไปนิดหนึ่ง
เสียงนี้...
“ฉินรั่วหว่าน?”
“อืม”
เฉินเหวินนั่งตัวตรง
เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะติดต่อมาเร็วขนาดนี้
ในสายเงียบไปครู่หนึ่ง
น้ำเสียงของฉินรั่วหว่านฟังดูลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “วันนี้ว่างไหม?”
“มีอะไรเหรอ?”
“เจอกันหน่อย”
เฉินเหวินชะงักไปนิด แต่ก็ยังถามว่า “กี่โมง?”
“ตอนเย็น”
“...”
เฉินเหวินมองเวลา ตอนนี้ยังเหลืออีกชั่วโมงสองชั่วโมงกว่าจะถึงเย็น
ที่สำคัญคือเมื่อคืนหลังจากทำเรื่องแบบนั้นกับเธอเสร็จ เขาก็หนีไปเลย พอมาคิดดูแล้วก็ออกจะเลวไปหน่อย
การเจอกันครั้งนี้ถือโอกาสพูดให้เข้าใจกันต่อหน้าได้พอดี
“ได้ ที่ไหน?”
“เดี๋ยวฉันส่งโลเคชันไปให้”
เฉินเหวินวางสาย แล้วบันทึกเบอร์ของฉินรั่วหว่านไว้
เขาคิดอยู่นานว่าจะตั้งชื่อว่าอะไร สุดท้ายก็พิมพ์ไปสามคำว่า: พี่สาวคนสวย
อืม
พูดตามตรง คำว่า ‘พี่’ นี่ไม่เกินจริงเลยสักนิด
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแก้เป็น: ฉินรั่วหว่าน
จากนั้นก็ลังเลอีก แล้วแก้กลับเป็น: พี่สาวคนสวย
ช่างเถอะ เอาแบบนี้แหละ
เรียก ‘พี่สาวคนสวย’ ฟังดูดีกว่า
เฉินเหวินวางโทรศัพท์ลง แล้วทำเรซูเม่ต่อ
แต่พูดตามตรง ใจเขาไม่ได้อยู่กับเรซูเม่เลยสักนิด
เขากำลังคิดว่าคืนนี้ฉินรั่วหว่านอยากพูดอะไรตอนเจอกัน
จะเป็นเรื่องที่ทั้งคู่แต่งงานกันหรือเปล่า?
หรือว่าเรื่องอื่น?
เฉินเหวินล้วงสมุดเล่มเล็กสีแดงออกมาจากใต้หมอน เปิดดูแวบหนึ่ง
ผู้หญิงในรูปถ่ายนั้นสวยจริง ๆ
พูดตามตรง ถึงตอนนี้พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วจะรู้สึกว่าเหลวไหลสุด ๆ แต่ถ้ามองจากมุมที่เป็นกลางแล้ว...
เหมือนเขาจะไม่ได้เสียเปรียบเลย
ไม่สิ
เฉินเหวินรีบสะบัดความคิดนี้ทิ้ง
ทำไมฉันถึงคิดแบบนี้ได้!
ต้องรู้ไว้ว่า ปัญหาใหญ่ที่สุดของเขาตอนนี้คืองาน
ต้องรีบทำเรซูเม่ให้เสร็จ
เรื่องอื่นค่อยว่ากันหลังเจอกันตอนเย็น
กำลังคิดอยู่พอดี
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูหอดังขึ้นสองสามครั้ง
จ้าวเกาอยู่ใกล้ประตูที่สุด เขาชะโงกไปดู ก่อนจะหันกลับมา สีหน้าดูแปลก ๆ
“เหวิน มีคนมาหา”
“ใคร?”
จ้าวเกาไม่ตอบ แค่บุ้ยปากไปทางประตู
เฉินเหวินลุกขึ้นเดินไป
ที่หน้าประตูมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
ผมหางม้า เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ ใบหน้าไม่มีเครื่องสำอาง เป็นหน้าสด
ถึงอย่างนั้นก็ยังสวยมาก
เสิ่นเชี่ยน
เฉินเหวินยืนอยู่ตรงประตู เงียบไปชั่วขณะ
ยังไงตอนนี้เขาก็ยุ่งแทบตาย จะเอาเวลาที่ไหนไปคิดเรื่องเธออีก?
เสิ่นเชี่ยนก็ไม่พูดอะไร เธอก้มหน้าอยู่นานกว่าจะเงยหน้าขึ้น
“เฉินเหวิน ออกไปคุยกันหน่อยได้ไหม?”
ภายในหอพักด้านหลัง
จ้าวเกาเงี่ยหูฟังเต็มที่แล้ว
หลิวคุนถอดหูฟังออก ไม่สนใจเสียงเพื่อนร่วมทีมเรียก เกมก็ปล่อยค้างไว้แบบนั้น
แม้แต่ลวี่จื่อหยางที่อยู่เตียงชั้นบนก็แง้มผ้าห่มออก เผยให้เห็นหัวครึ่งหนึ่ง
ดวงตาหกคู่ของทั้งสามคนจับจ้องมาทางนี้พร้อมกัน
ก็เรื่องชาวบ้านทั้งที ใครจะไม่ชอบดูล่ะ?
เฉินเหวินเดินออกไปตามมารยาท แล้วสบตากับเสิ่นเชี่ยน
เสิ่นเชี่ยนใช้มือข้างหนึ่งจับปลายผมหางม้าไว้
ในเวลาเดียวกัน หัวสามหัวก็แอบโผล่ออกมาจากหลังประตูอย่างเงียบเชียบ
เสิ่นเชี่ยนไม่ยอมพูดก่อน
เฉินเหวินเองก็ไม่ได้คิดจะเริ่มพูดก่อนเหมือนกัน
ทั้งคู่ยืนเงียบกันอยู่แบบนั้นหลายวินาที
สุดท้ายเสิ่นเชี่ยนก็เป็นฝ่ายพูดก่อน
“เฉินเหวิน เรื่องเมื่อวาน... นายยังจำได้ไหม?”
เฉินเหวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรงว่า “ไม่ค่อยได้”
เสิ่นเชี่ยนชะงักไป “เรื่องที่นายสารภาพรักกับฉันเมื่อวาน นายจำไม่ได้เหรอ?”
“ได้ยินคนพูดอยู่ แต่ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้จริง ๆ”
เสิ่นเชี่ยนขยับปาก แต่ไม่ได้ตอบ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงเอ่ยขึ้นว่า “แล้วเรื่องที่ฉันปฏิเสธนายเมื่อวาน นายก็จำไม่ได้เหมือนกันเหรอ?”
“จำไม่ได้เลย”
เฉินเหวินตอบสั้น ๆ ตรงไปตรงมา
“...”
เสิ่นเชี่ยนมองสีหน้าของเขาอย่างไม่แน่ใจ
ตามปกติแล้ว ผู้ชายที่ตามจีบเธอมาหลายปี พอสารภาพรักต่อหน้าคนอื่นแล้วถูกปฏิเสธก็น่าจะเสียใจมากสิ
แต่คนตรงหน้า...
ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย?
เสิ่นเชี่ยนเม้มปาก น้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย “เฉินเหวิน เรื่องเมื่อวาน ฉันอยากอธิบายให้นายฟัง”
“ที่ฉันปฏิเสธนายเมื่อวาน ไม่ใช่เพราะฉันไม่ชอบนาย”
เสิ่นเชี่ยนพูดต่อ “จริง ๆ แล้วฉันเป็นคน... ใช้เวลาปรับตัวนาน นายก็น่าจะรู้ หลายปีมานี้ฉันรู้ว่านายดีกับฉัน แต่จู่ ๆ นายก็ทำแบบนั้นต่อหน้าคนตั้งเยอะ... ฉันไม่ได้เตรียมใจ ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง”
เฉินเหวินฟังจบ แต่ไม่ได้ตอบทันที
เขาหันกลับไปมอง
หัวทั้งสามที่อยู่ด้านหลังรีบทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“แล้วไงต่อ?” เขาถาม
เสิ่นเชี่ยนตอบว่า “เพราะงั้น นายจีบฉันต่อได้นะ”
“...”
เฉินเหวินหันกลับมามองเธอ
เสิ่นเชี่ยนก็มองเขา น้ำเสียงฟังดูเหมือนเป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว
“นายตามจีบฉันมาตั้งหลายปี จะยอมแพ้เพราะฉันปฏิเสธแค่ครั้งเดียวไม่ได้หรอกมั้ง? ฉันแค่ต้องใช้เวลาปรับตัว”
เข้าใจแล้ว
ในที่สุดเฉินเหวินก็ฟังออก
ฉันไม่ได้ตอบตกลงนายตรง ๆ แต่นายยังจีบฉันต่อได้ ลงทุนทั้งเวลาและแรงกายแรงใจต่อไป ส่วนผลลัพธ์น่ะเหรอ...
ค่อยว่ากันอีกที
ถ้าเป็นก่อนเมื่อวาน ไม่สิ ถ้าเป็นก่อนดื่มเหล้าเหมาไถขวดนั้นเมื่อวาน เขาอาจจะตอบตกลงไปตรงนั้นจริง ๆ ก็ได้
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้เฉินเหวินแต่งงานแล้ว
ถึงเรื่องทั้งสองอย่างจะเหลวไหลพอกัน แต่ตอนนี้มันก็เกิดขึ้นตรงหน้าเขาจริง ๆ