รุ่ยเอินเดินหน้ามุ่ยออกมาจากอาคารเรียนหลัก
“น่าโมโห! ไอ้พวกหัวเงินนั่นสมหวังแล้ว!”
โอเมก้าจอมแฟนคลับตัวจริงบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ “ผู้บัญชาการสนใจเขาจนได้ แย่ที่สุดเลย!”
แย่เกินไปแล้ว!
วันนี้ผู้บัญชาการสนใจเขา ถ้าพรุ่งนี้เกิดอยากแต่งงานกับเขาล่ะ!
“โอ๊ย โอ๊ย”
รุ่ยเอินรีบกุมขมับตัวเอง
เขากำลังคิดอะไรน่าสยดสยองฟ้าถล่มดินทลายอย่างนั้น!
“หัวสมองเจ้ามีปัญหาหรือ”
จู่ ๆ ก็มีน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่เรียบเฉยดังขึ้น รุ่ยเอินเห็นรองประธานสภานักเรียนอัลฟาผู้มีช่วงขายาวตระหง่านยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้
“ถานซิง!” รุ่ยเอินพูดอย่างโกรธสุดขีด “นายด่าฉันแบบนี้ได้ยังไง!”
ฉู่ถานซิงกล่าว “ข้าไม่ได้ด่าเจ้า”
เขาเงยดวงตาหงส์เรียวยาวสีดำเข้มหางตาตกเล็กน้อยขึ้น กวาดมองอย่างเฉยชาผ่านศีรษะผมสีเขียวหยักศกยุ่งเหยิง รุงรังตรงหน้า
“ข้าเพียงแค่ถามเจ้า”
ฉู่ถานซิงไร้ซึ่งเจตนาร้ายใด ๆ เพียงถามอย่างธรรมดาสามัญ “หัวสมองมีปัญหาหรือ”
รุ่ยเอิน “...”
ต้องพยายามยิ้มสู้ไว้:-D
“ฉันไม่มีปัญหา ขอบคุณ” รุ่ยเอินตอบกลับทั้งที่ยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม
ฉู่ถานซิงช้อนตามอง กวาดสายตาสำรวจเขาอีกรอบ เหมือนกำลังตรวจดูอย่างจริงจังว่าเขาป่วยหรือไม่
“อืม”
เขาเก็บสายตากลับ แล้วก้าวเดินเข้าไปในอาคารเรียนหลัก
“เดี๋ยวก่อน——” จู่ ๆ รุ่ยเอินก็นึกถึงงานของตัวเองขึ้นมา โอเมก้าร่างบอบบางอ่อนแออย่างเขาจะไปขนน้ำยาบำรุงที่หนักขนาดนั้นได้อย่างไร..
“ถานซิง คือว่า ตอนนี้นายพอมีเวลามั้ย”
โอเมก้าตาสีเขียวมรกตขยับเข้ามาใกล้พลางเอาศีรษะมาคลอเคลียไหล่เขา
ฉู่ถานซิงก้มตามองตอบ “ไม่มี”
รุ่ยเอินเปลี่ยนสีหน้าในพริบตาเดียว “นายจะไปทำอะไร ตัวนางฟ้าชั่วตัวไหนมาผูกมัดนายไว้”