เจียงหนานมองดูอุปกรณ์ที่เต็มคลังจนตาก็เป็นประกาย!
ยิ้มอิอิ "มีอนาคตมากเลย!"
อู๋เหลียงเกาหัว หน้างง
หมายความว่ายังไง?
...
อยู่ๆ กว้านของในคลังจนถึงตีสองกว่า เจียงหนานถึงได้กลับบ้าน!
นอนอยู่บนเตียง เจียงหนานคิดแล้วก็โทรออกไปหากองทัพราตรี
"ตื๊ด~"
"ตื๊ด~"
"อืม... ใครนะ!"
เสียงขี้เกียจนั่นยังแฝงด้วยความน้อยใจนิดๆ!
ทำเอาหลี่เซี่ยงสะดุ้งเฮือก!
ว้าว!
เหมือนแมวน้อยที่ถูกปลุก ตายังมึนๆ อยู่อย่างนั้น!
น่ารักเกินไปแล้วมั้ง?
"พี่ซานเมาเหรอครับ? ผมเจียงหนาน!"
"พรุ่งนี้ผมจะไปซากวิญญาณเทียนฉือแล้ว ไป 15 วัน!"
"พวกคุณ..."
"ตื๊ด~"
"ตื๊ด~"
"ตื๊ด~"
เอ๊ะ!
วางสายฉันอีกแล้ว!
เจียงหนานแค้นจนกัดฟันกรอด!
ต้องเย็นชาขนาดนี้เลยเหรอ?
ซานเมา! เดี๋ยวก็รู้!
ฉันจะทำให้แกกลายเป็นแมวน้อยว่านอนสอนง่ายให้ได้!
นอนอยู่บนเตียง เจียงหนานก็ใจไม่ดี
แบบนี้จะทำยังไง?
กองทัพราตรีไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลย!
ถ้าฉลามขาวฉวยโอกาสนี้ลงมือกับฉันล่ะ?
ช่างน่ากังวล!
แต่ถ้าไม่ไปซากวิญญาณก็ไม่ได้!
"เออ! กลัวอะไร! ไม่ไหวจริงๆ ก็ปูผ้าแผงลอย ใครจะมา ก็จัดการให้หมด!"
...
ซานเมาที่นอนอยู่บนเตียงวางสายจากเจียงหนาน แล้วขยี้ตาที่มัวๆ ก็โทรออกไปอีกเบอร์!
"จัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?"
"รายงาน ผู้บังคับหมู่ คนจัดวางครบแล้ว!"
"คนของฉลามขาวล่ะ?"
"ชายแดนยังไม่พบวี่แวว!"
"หึ! อดทนได้อยู่นี่ ถ้ามีความเคลื่อนไหว ให้รายงานฉันทันที!"