ที่มุมกำแพงอีกฝั่งของตรอก!
เด็กหนุ่มสองสามคนหน้าจอช้ำนั่งยองๆ อยู่บนพื้น!
เห็นเพียงเจียงหนานใช้เท้าเหยียบลงบนมือของหัวโล้นเถียงที่เพิ่งจะเอื้อมไปจับโจวอวี่ฉิงเมื่อครู่
บี้ไป... บี้มา...
หัวโล้นเถียงส่งเสียงร้องครวญครางอย่างหมดเรี่ยวแรง!
"ตอนเช้าฆ่าหมูยังร้องไม่เท่านายเลย!"
หวังเฉียง: "น้องชาย อย่าเพิ่งตีฉัน! พวกเราผิดแล้ว ได้ไหม?"
เจียงหนานเลิกคิ้ว: "พวกนายผิดแล้ว?"
หัวของหวังเฉียงส่ายไปมาราวกับลูกตุ้ม
"ไม่ ไม่ ไม่! พวกเราผิดเอง!"
ลุกขึ้น! ยืนขาเดียว! เอามือโอบหัว! ยิ้มให้ฉัน!
ลูกน้องสองสามคนทำตาม!
แต่สำหรับหวังเฉียง ไอ้คนอ้วนร้อยกว่ากิโลอย่างนี้ มันช่างยากเย็นจริงๆ
ยืนกระแตขาเดียว ร่างก็เอนไปข้างๆ
พอเท้าแตะพื้น เจียงหนานก็ถีบเขาทันที...
สุดท้ายจนมุม ให้ต้องยืนกระแตขาเดียวแนบผนัง แล้วยิ้มออกมาให้หน้าตาแย่กว่าร้องไห้
"เงินค่าข้าวเมื่อกี้..."
"พวกเราจ่าย! จ่าย!"
"โต๊ะเก้าอี้ที่พัง..."
"คิดกับพวกเราทั้งหมด!"
ลูกน้องสองสามคนพากันควักเงินออกมาอย่างบ้าคลั่ง...
ไม่นานมือของเจียงหนานก็มีเงินเจ็ดแปดพัน
ถึงจะพอใจแล้ว: "อืม รู้จักตามน้ำเก่งหนิ!"
"ตาทำหน้าที่ให้ดีๆ ล่ะ แผงลอยนั้นกูคุ้มครอง! บ้านกูอยู่แถวนี้!"
ถ้าอยากให้ฉันเห็นพวกแกเมาแล้วทำตัวเละเทะอีก รู้ผลที่จะตามมาละกัน!
หัวโล้นเถียงกับพวกพากันยิ้มแหยๆ: "พี่ๆ จำไว้แล้ว!"
เจียงหนานยิ้มเผย teeth แล้วหันหลังเดินกลับไปที่แผงลอย
หวังเฉียงพวกนั้นถึงได้โล่งอก ล้มตัวลงนอนกับพื้น
เจียงหนานหันกลับมา: "ใครอนุญาตให้พวกแกวางมือลง? อยากโดนอีกเร๊า?"
ผลคือหันกลับไปซ้อมพวกเขาอีกยกหนึ่ง...