อเล็กซานเดอร์แทบบ้าไปแล้ว!
ฉันจะรอตายอยู่ที่นี่ยังไม่ให้ผักผ่อนอีกเหรอ?
ใครใช้ให้แกมีความเห็นอกเห็นใจมากมายขนาดนั้นวะ...
รอดตายจากภัยพิบัติแล้วจะต้องมีโชค?
เขารู้แค่ว่า ถ้าออกไปได้ยังไงก็ต้องมีชีวิตที่แย่ยิ่งกว่าตายแน่นอน!
เจียงหนานสัมผัสได้ถึงการดิ้นรนของอเล็กซานเดอร์ แล้วก็ยิ้มเย็นชา!
บาดเจ็บขนาดนี้ยังมีสีหน้านิ่งสงบรอความตายอีก?
ถ้าเป็นคนธรรมดาก็แปลกแล้ว!
นึกย้อนไปถึงสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้...
ตัวตนของคนคนนี้ก็คงเดาได้ไม่ยากแล้ว
อยากตายเหรอ? พี่เล็กไม่ให้นายตายหรอก!
"ปล่อยฉันตายเถอะ! ฉันขอร้องละ!" อเล็กซานเดอร์แทบจะร้องไห้!
เจียงหนาน: "ไม่ได้! ชีวิตเป็นสิ่งล้ำค่า..."
ปล่อยฉันไป ฉันให้เงินแก!
"ให้เท่าไหร่?"
อเล็กซานเดอร์: ...
เมื่อกี้ยังบอกว่าชีวิตเป็นสิ่งล้ำค่า ไม่สามารถวัดด้วยเงินได้!
ตอนนี้กลับถามราคาแล้วเหรอ?
[ค่าความแค้นจากอเล็กซานเดอร์ โจเยคอฟสกี้ +666!]
เงินอยู่ในกระเป๋าฉัน...
เจียงหนานจับเขาปาลงพื้นทันที แล้วเริ่มล้วงหากระเป๋าไปทั่วตัว!
โอย! แกเบาๆ หน่อยได้ไหมวะ!
“อ๊า! อย่าจับแขนฉันสิ!”
"โอ้ย! เจ็บๆๆ!"
อยู่ในกระเป๋ากางเกงซ้ายฉัน!
เจียงหนานล้วงออกมาได้ปืนพกหนึ่งกระบอก พาสปอร์ตสามเล่ม โทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง เงินสองร้อยห้าสิบหยวน...
อดไม่ได้ที่จะทำปากยู่ "ชีวิตแกถูกจังเลยนะ ตั้งแค่ 250?"
"รหัสโทรศัพท์อะไร? ในวีแชทมีเงินไหม? อาลีเพย์ล่ะ?"
"ขอดูเข็มขัดเส้นนั้นหน่อยสิ..."
อเล็กซานเดอร์จ้องตาเขียว "แก..."