เจียงหนานกลับถึงบ้านแล้วโยนตัวลงบนเตียง
มองรอยยิ้มสดใสของตัวเองในรูปแล้ว เขากลับรู้สึกว่ายังไม่ค่อยพอใจเท่าไร
เขายังใช้โปรแกรมแต่งรูปปรับแก้เล็กน้อย จากนั้นจึงส่งให้เซี่ยเหยา
เจียงหนาน: “เซี่ยเหยา ไอ้นั่นเป็นใครน่ะ? คืนนี้มันพาคนมาหาเรื่องฉันที่ตลาดกลางคืน! รู้จักกันเหรอ?”
เป็นไปตามคาด ไม่นานเซี่ยเหยาก็ตอบกลับมา
ข้อความจาก “หมาป่าเดียวดายใต้จันทรา”:
“พรืด…ฮ่า ๆๆ! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! หลัวเทียนเซียงทำให้นายกลายเป็นสภาพทุเรศแบบนี้ได้ยังไง!”
“แล้วทำไมกางเกงถึงเปียกด้วยล่ะ? สีหน้าของเขานั่น!!!”
“(รูปภาพ).gif₍ᐢ⸝⸝› ̫ ‹⸝⸝ᐢ₎”
เป็นสติกเกอร์กระต่ายขาวตัวน้อยนอนกลิ้งอยู่บนพื้น เอามือกุมท้องหัวเราะจนขาถีบไปมา!
“เสี่ยวหนาน! ฉันรักนายแทบตายเลย! ♡♡♡!”
เจียงหนานมองชื่อในอินเทอร์เน็ตกับรูปประจำตัวของเซี่ยเหยาแล้ว ก็รู้สึกหลุดจากบทไปชั่วขณะ…
เขาตอบกลับไปว่า: “มันพาคนมาหาฉันที่ตลาดกลางคืน บอกให้ฉันอยู่ห่างจากเสวี่ยเสวี่ย ฉันไล่มันกลับไปแล้วล่ะ!”
เซี่ยเหยา: “นายไม่เป็นไรใช่ไหม? หลัวเทียนเซียงนิสัยแย่มาก แต่ฝีมือยังแข็งแกร่งสุด ๆ! ขั้นสัมฤทธิ์แปดดาว แถมยังมีพลังสายแปลงร่างเป็นสัตว์อสูรด้วย!”
“เป็นห่วงนะ!”
หนานเทพ: “เธอคิดว่าไงล่ะ? ดูรอยยิ้มฉันสิ สดใสแค่ไหน!”
เซี่ยเหยา: “ฮ่า ๆๆ! ชักอยากรู้จริง ๆ แล้วสิว่านายทำได้ยังไง!”
“แต่ก็อย่าประมาทล่ะ คนคนนี้น่ารังเกียจมาก ชอบก่อเรื่องลับหลังอยู่เรื่อย! ฉันกับเสวี่ยเสวี่ยเคยโดนมาแล้วทั้งคู่!”
เจียงหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย: “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? วันนั้นตอนกินข้าว เธอเหมือนจะมีอะไรจะพูดไม่ใช่เหรอ?”
เซี่ยเหยา: “นายก็รู้ ผู้มีพลังวิญญาณอย่างพวกเราเวลาเข้าไปในซากวิญญาณ ส่วนใหญ่จะเข้าไปกันเป็นทีม!”
“ข้าเป็นพลังแปลงร่างสัตว์ เสวี่ยเสวี่ยเป็นสายธาตุไฟที่เน้นโจมตี ส่วนหลัวเทียนเซียงเป็นสายฟ้า แล้วก็ยังมีฮานเฉิงอีกคน เป็นแท็งก์!”