จงหยิงเสวี่ยที่เดินตามมาด้วยตลอดทางมีสีหน้าฉงนสนเท่ห์
เห็นทีหลัวเจียงหนานจะถูกบีบคอจนแทบหมดสติ
จึงรีบเข้าห้าม: "เสี่ยวเหยา? เป็นอะไรไป? ระดับร่างกายไม่ได้เพิ่มขึ้นหรือไง?"
เซี่ยเหยามีสีหน้าแค้นเคือง ยังคงบีบคอเจียงหนานไม่ยอมปล่อย
"เพิ่มขึ้นสิ! แต่...แต่มันหายไปหมดแล้ว! ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว!"
"เจียงหนานแกไปตายซะเลย!"
ว่าแล้วก็บีบคอเจียงหนานเขย่าอย่างบ้าคลั่ง!
จงหยิงเสวี่ยตกตะลึง: "อะไรหายไปหมด?"
เซี่ยเหยา: ของฉัน...ของฉัน...อุ๊ย!"
ใบหน้าของนางก็แดงขึ้นมา จะให้พูดออกไปได้อย่างไร?
ในเวลานี้เจียงหนานเพิ่งจะนึกออก!
มองสาวงามสองคนตรงหน้าที่ยังคงสวมชุดคลุมอาบน้ำ
สายตาของเจียงหนานค่อยๆ เปลี่ยนเป็นตกใจกลัว!
เผลอมองไปที่เซี่ยเหยาโดยไม่รู้ตัว!
อดกลืนน้ำลายไม่ได้: "พ...พวกเธอไม่ได้ใช้น้ำในอ่างอาบน้ำนั้นแช่ตัวกันใช่ไหม?"
ให้ตายเถอะ!
บ้าเอ๊ย!
เรื่องใหญ่แล้วโว้ย!
เอายาเพิ่มพลังมาแช่ตัว ขนจะร่วงหมดหัวนะ!
ขนใต้คิ้วลงไปไร้ซึ่งขน?
เซี่ยเหยาคงไม่โดนเข้าให้แล้วใช่ไหม?
"ฮ่าๆๆๆๆ!"
เจียงหนานกลั้นไม่อยู่จริงๆ! นั่งอยู่บนเตียงกุมท้องหัวเราะลั่น!
น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยความขำ
ใบหน้าสวยของเซี่ยเหยาแดงก่ำเหมือนแอปเปิลสุก กำชุดคลุมอาบน้ำแน่น!
แค้นจนฟันกรอด!
เหมือนสุนัขดุที่ขนตั้งชัน!
เห็นได้ชัดว่าเจียงหนานรู้แล้วว่าของตัวเองหายไปอะไร!
แทบจะอายจนเอาหน้าลงดิน