นี่จะไปเป็นหมาน้อยเลี้ยงหรือไง? หรือเป็นคนทำงานของกองทัพราตรี?
หน้าของซานเมามืดลงสนิท พูดด้วยความโกรธ: "ยังจะกอดอีก? ฉันว่าแกอยากโดนตีแล้วล่ะ!"
เจียงหนานทำหน้าลำบากใจ: "อะไร? ไม่...ไม่ดีมั้ง เล่นแส้เนี่ยนะ?"
"ฉันไม่ชอบอะไรแบบนั้นหรอกนะ!"
[ค่าความแค้นจากลั่วเทียนหง +1000!]
ซานเมาใช้มือบีบหน้าของเจียงหนานแล้วขยำไปมา: "คือไปเป็นคนทำงานของกองทัพราตรีกับฉันต่างหาก!"
"ฉันจะพาแก! ให้เป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาของฉัน!"
เจียงหนานตกตะลึง: "ไม่ได้จะเลี้ยงฉันหรอกเหรอ?"
จากนั้นก็ทำหน้าผิดหวัง!
เจียงหนานนึกว่าตัวเองจะได้กินข้าวฟรีสักที!
ในที่สุดก็ไม่ต้องพยายามแล้ว!
ใช้หน้าตาของตัวเองหากิน!
เป็นหมาน้อยที่ไร้กังวลสักตัว!
ซานเมาหน่วยแตก!
เฮ้! แกทำหน้าผิดหวังแบบนั้นจริงจังเหรอ?
คนปกติคงไม่คิดไปทางนั้นหรอกนะ!
"ว่าไง? ลองคิดดูสิ?"
เจียงหนานเบ้ปาก: "ฉันไม่ไปหรอก! ฉันยังต้องไปเรียนอีกนะ!"
ซานเมาไม่ยอม: "เรียนไปทำไม! สิ่งที่โรงเรียนสอน ฉันสอนแกได้หมด!"
"อย่าไปเสียเวลาที่โรงเรียนเลย!"
เป็นคนทำงานมานานขนาดนี้!
เธอเพิ่งจะมาเจอเจียงหนานเข้าสักคน!
จะให้ปล่อยเขาไปได้ยังไง?
อยู่กับเธอ เจียงหนานจะมีอนาคตที่ไม่มีที่สิ้นสุด!
เวทีของเขาจะไม่ใช่แค่เจียงเฉิงเล็กๆ แห่งนี้!
แต่เป็นทั้งหัวเซี่ย หรือแม้แต่ทั้งโลก!
เจียงหนานส่ายหัวเหมือนลูกตุ้ม!
"ไม่ไป!"
พูดเล่นหรือไง!
ไปเป็นคนทำงานของกองทัพราตรี?
จะมีผลดีอะไร!
ในกองทัพราตรีมีสาวสวยใส่เสื้อผ้าขาดๆ มั้ย?
จะได้ไปตั้งแผงลอยขายของเก็บเงินเล็กๆ น้อยๆ มั้ย?
จะได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นในโรงเรียนมั้ย?
ตัวเองไม่ไปหรอก!
เห็นเจียงหนานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด!