หลี่มู่เหยียนแทบคลั่ง!
นี่มันเวลาไหนกัน!
ยังมีอารมณ์มาล้อเล่นอีก?
นิ่งเฉยไม่ไหวติงเหมือนเต่าอีก?
ต้องใจเย็นขนาดนี้เลยเหรอไง!
เห็นเพียงเจียงหนานไม่รีบไม่รอ ฉีกลวดหนามขาด!
อุ้มหลี่มู่เหยียนขึ้นพาดบ่า!
แล้วยังหันกลับมามองหมีบ้าดินที่สูงกว่า 20 เมตรอย่างใจเย็น!
ชูนิ้วกลางให้!
“บ๊ายบายล่ะแก!”
“ปัง!”
แผ่นดินสั่นสะเทือน อุ้งเท้าหมีขนาดมหึมากระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง ดินและหินกระเด็นกระจาย!
พลังทำลายล้างขนาดนั้นทำให้คนอดทึ่งไม่ได้!
ถ้าโดนเข้าไปสักที!
กลายเป็นภาพพิมพ์สีเรียบๆ แน่นอน
ร้อยเมตรออกไป เจียงหนานถือดาบฟันปัดดินและหินที่กระเด็นใส่!
“หลี่เซี่ยงกับพวกคนอื่นล่ะ?”
หลี่มู่เหยียนตัวแข็งทื่อ เม้มริมฝีปากล่างแน่น กัดจนเลือดซึมก็ไม่รู้สึกตัว...
“ไม่...ไม่เห็น!”
ในใจเธอมีความรู้สึกแปลกๆ!
หลี่เซี่ยงที่ปกติไว้ใจที่สุด!
หัวหน้าห้องที่ดูดีมีมาด!
ในยามวิกฤตความเป็นความตายกลับทิ้งเธอไปโดยไม่ลังเล!
ไม่คิดว่า สุดท้ายกลับกลายเป็นเจียงหนานที่ปกติชอบหาเรื่องเธอตลอด กลับมาช่วยเธอไว้!
ถึงจะเกลียดเขา!
แต่ก็ต้องยอมรับ
การแสดงออกเป็นลูกโซ่ของเจียงหนาน และท่าทางที่ยิ้มแย้มอย่างสดใสใต้ฝ่าเท้าหมีนั่น ช่างหล่อเหลาจริงๆ!
หลี่มู่เหยียนที่ถูกพาดบ่าเจียงหนานอยู่ ในใจกลับบังเกิดความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
อยากจะหมอบอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ
แต่เจียงหนานไม่ยอม!
“เฮ้ยๆๆ! บอกว่าเธอเป็นเต่า แล้วเธอก็ไม่ขยับจริงๆ สินะ?”