โซนแจกลายเซ็นอยู่ลึกสุดของฮอลล์อีเซเว่น
มองจากไกล ๆ ก็เห็นแถวคดเคี้ยวอยู่ตรงนั้น หน้าบูธแจกลายเซ็นแต่ละบูธมีคนจับกลุ่มกันอยู่
คอสเพลเยอร์ที่ประจำบูธสวมชุดตัวละครอย่างประณีต บางคนก้มหน้าเซ็นชื่อ บางคนถ่ายรูปกับแฟนคลับ บางคนกำลังยิ้มพูดคุยและจับมือกับคนที่ต่อแถวจนถึงคิว
แสงไฟโทนอุ่นในฮอลล์ส่องกระทบเครื่องสำอางกับเสื้อผ้าอันประณีต ทุกภาพดูราวกับหลุดออกมาจากเกมหรืออนิเมะโดยตรง
พอฉันเดินเข้าไปในโซนแจกลายเซ็น สิ่งแรกที่เห็นคือคอสเพลเยอร์สาวคนหนึ่งในชุดหรูสีขาวม่วง
เธอเกล้าผมสูง ผ้าพาดไหล่ทิ้งตัวอยู่ตรงข้อพับแขน ท่วงท่าสง่างามราวกับคนในภาพวาด ดูเหมือนหนิงหงเย่ที่หลุดออกมาจากเกม《หย่งเจี๋ยอู๋เจียน》
เธอกำลังก้มเซ็นชื่อลงบนรูป ปลายปากกาสีทองลากผ่านกระดาษ ข้าง ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งประคองรูปที่เพิ่งเซ็นเสร็จด้วยสองมือ พลางกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันยืนสังเกตอยู่ตรงขอบแถวครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปยังบูธแจกลายเซ็นที่ใกล้ที่สุด
ตรงนั้นมีคอสเพลเยอร์สาววัยรุ่นสวมชุดกะลาสีสีฟ้าขาว ผูกโบสีแดงที่คอ รอยยิ้มหวานแต้มอยู่ตรงมุมปาก ขณะกำลังเซ็นชื่อให้คนที่ต่อแถว
บนโต๊ะของเธอมีกองรูปถ่ายที่หุ้มพลาสติกไว้เรียบร้อยวางอยู่ ข้างกันมีปากกาเมจิกสีทองด้ามหนึ่ง
พอคนที่อยู่ข้างหน้าเซ็นเสร็จ ฉันก็เดินไปหน้าโต๊ะ
คอสเพลเยอร์คนนั้นเงยหน้ามองฉัน แววตาหยุดค้างอยู่บนใบหน้า ปากกาในมือชะงักกลางอากาศ
เธอกะพริบตาสองสามครั้ง ราวกับกำลังยืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองผิด จากนั้นก็อุทานด้วยน้ำเสียงทึ่งอย่างไม่ปิดบังว่า “ว้าว…น้องสาว หน้าตาดีเกินไปแล้วนะ…”
“ขอบคุณ” ฉันยิ้มนิด ๆ “ขอรูปพร้อมลายเซ็นสักใบค่ะ”