ฉันเพิ่งเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลอง กำลังจะลงไปข้างล่างเพื่อดื่มน้ำสักอึกแล้วพักหายใจ โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดังขึ้น
เป็นประกาศด่วนในกลุ่มที่ทำงานของหัวหน้าเฉิน ส่งต่อกันมารวดเดียวสามข้อความ ทุกข้อความมีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงติดมาด้วย
"ประกาศด่วน! วันนี้ตอนบ่ายสามโมงครึ่ง ผู้บริหารลำดับที่ 2 ของกองบังคับการจะมาที่สถานีเพื่อเยี่ยมชมงาน!"
"ใครยังอยู่ที่สถานีและไม่มีงานด่วนในมือ เริ่มทำความสะอาดเดี๋ยวนี้! ทั้งสำนักงาน ทางเดิน และโถงบริการ ต้องเก็บกวาดให้สะอาดหมดจด!"
"จัดโต๊ะทำงานส่วนตัวให้เรียบร้อย เครื่องแบบและเครื่องหมายต้องดูสะอาดเป็นระเบียบ! เร็วเข้า! เดี๋ยวนี้!"
ข้อความตอบรับว่า "รับทราบ" เรียงกันเป็นแถว
ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองโต๊ะทำงานของตัวเอง
แฟ้มทะเบียนบ้าน บันทึกการรับแจ้งเหตุ แผ่นพับประชาสัมพันธ์ต้านมิจฉาชีพ แถมยังมีครัวซองต์ที่กัดไปคำหนึ่งวางกองระเกะระกะ ราวกับสิ่งก่อสร้างผิดกฎหมายขนาดย่อม
ฉันลุกพรวดขึ้นมา รีบกวาดของจุกจิกบนโต๊ะยัดใส่ลิ้นชัก รวบเอกสารใส่กล่องแฟ้ม แล้วดันเข้าไปในตู้ก่อนปิดประตู
ยัดครัวซองต์เข้าปาก ขยำถุงขนมแล้วโยนลงถังขยะ จัดแก้วน้ำให้ตรง ดันคีย์บอร์ดให้เข้าที่ แล้วม้วนสายเมาส์ให้เรียบร้อย
พอจัดการเสร็จ ฉันตรวจโต๊ะอีกครั้ง จนแน่ใจว่าเหลือแค่คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง กระบอกใส่ปากกาหนึ่งใบ และแก้วน้ำหนึ่งใบ ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
ฉันเพิ่งยืดตัวขึ้น ประตูก็ถูกผลักเปิด
ครูฝึกโผล่เข้ามาครึ่งตัว กวาดตามองฉันกับโต๊ะ ก่อนพยักหน้าพอใจ “จัดได้เรียบร้อยดีนี่”
“ตกใจหมดเลย” ฉันปัดมือ “ผู้บริหารกองบังคับการมาแบบจู่โจมได้ยังไงเนี่ย”
“ผู้บริหารเพิ่งตัดสินใจเมื่อกี้” ครูฝึกบอก “จริงสิ พอท่านรองผู้กำกับมาถึง เธอรับหน้าที่บรรยายที่โถงใหญ่ตามจังหวะครั้งก่อนก็พอ”