มีคนนั่งอยู่ในศาลา
ฉันชะงักฝีเท้าไปนิดหนึ่ง ก่อนจะจำได้ว่าเป็นโจวจื่อหยาง
เขาพิงเสาศาลา มือหนึ่งคีบบุหรี่ อีกมือถือแชมเปญอยู่ขวดหนึ่ง ดื่มไปเกินครึ่งแล้ว
บนโต๊ะหินข้าง ๆ ยังมีขวดเปล่าวางเกลื่อน เขาแหงนหน้าเล็กน้อย พ่นควันออกมา กลุ่มควันค่อย ๆ จางลงใต้แสงไฟสีเหลืองสลัว
พอเห็นฉัน เขาก็ยิ้มกว้าง “ทำไมไม่เล่นต่อแล้วล่ะ?”
“เหนื่อยแล้ว กลับไปนอน” ฉันยืนอยู่นอกศาลา ไม่คิดจะเข้าไปข้างใน
“เร็วขนาดนี้เลย?”
“เมื่อคืนฉันนอนไม่พอ” ฉันมองเขา “แล้วนายล่ะ ทำไมมาดื่มอยู่คนเดียวตรงนี้?”
เขายักไหล่ พลิกขวดแชมเปญในมือไปมา “พักสักหน่อย ช่วงนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน”
“อ๋อ” ฉันพยักหน้า แล้วก้าวเตรียมจะเดินต่อ
“นี่” เขาเรียกฉันจากด้านหลัง “วันอาทิตย์ที่เคเอสเอมีงานแสดงพิเศษ เธอมาได้ไหม?”
ฉันหยุดเดิน หันกลับไปมองเขา “ไม่ไป”
“ทำไมล่ะ?”
“ไม่ชอบ”
“แล้วชอบอะไร?” เขาลุกจากข้างเสาตรง ๆ เอียงคอมองฉัน
ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ฉันชอบลู่ซิงเหย่”
สีหน้าโจวจื่อหยางเหมือนมีคนยัดมะนาวใส่ปาก ดูบิดเบี้ยวสุด ๆ “เธอชอบอะไรในตัวเขา?”
“เขาหล่อกว่านาย”
เขาอ้าปากค้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ ขวดแชมเปญในมือยังสั่นไหวไปนิดหนึ่ง
“พอแล้ว ฉันไปละ” ฉันโบกมือ หันหลังจะเดินจากไป
เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว เสียงเขาก็ดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง “จริงสิ หลินชิงหว่านโทรหาเสิ่นมู่ไป๋แล้ว”
ฉันหยุดทันที
เท้าเหมือนถูกตอกตรึงอยู่กับพื้น
ฉันหันกลับไป แล้วรีบเดินไปนั่งข้างโจวจื่อหยาง