ฉันยัดของทุกอย่างในอพาร์ตเมนต์ที่พอจะขนไปได้ใส่ถุงใบใหญ่หลายใบ
เสื้อผ้า แชมพู โฟมล้างหน้า ครีมอาบน้ำ
เครื่องสำอางมีไม่มาก แค่ลิปบาล์มหนึ่งแท่งกับครีมบำรุงผิวหนึ่งกระปุก
กว่าจะยัดเครื่องนอนลงถุงได้ก็เล่นเอาฉันออกแรงแทบแย่ กดอยู่ตั้งนานกว่าจะรูดซิปปิดได้
จานชามก็ง่ายกว่านั้น มีตะเกียบหนึ่งคู่ ช้อนหนึ่งคัน ชามข้าวหนึ่งใบ จานใส่กับข้าวหนึ่งใบ นอกนั้นไม่มีแล้ว
ข้าวของทั้งหมดกองอยู่กลางห้องนั่งเล่น ดูเหมือนพิธีอำลาเล็ก ๆ ยังไงก็ไม่รู้
ฉันขนของทั้งหมดลงไปชั้นล่าง แล้วเรียกรถส่วนตัวผ่านมือถือจากริมถนน
รอไม่ถึงสิบนาที รถเก๋งสีขาวก็จอดตรงหน้า
คนขับเป็นผู้ชายวัยหนุ่ม พอเห็นฉันหอบถุงใบใหญ่ใบเล็กยืนอยู่ข้างทาง ก็รีบลงมาช่วยเปิดท้ายรถ แถมยังช่วยยกของใส่ให้เอง ท่าทางคล่องแคล่วมาก
ฉันขึ้นไปนั่งเบาะหลัง บอกที่อยู่ถนนอู่คัง รถออกตัวอย่างนุ่มนวลและไหลไปตามกระแสจราจรยามเย็น
พอถึงถนนอู่คัง คนขับก็ช่วยยกของลงจากท้ายรถอีกครั้ง
ฉันขอบคุณเขาไม่หยุด
ผลักประตูด้านข้างเข้าไป แล้วค่อย ๆ ขนของเข้าบ้านทีละชิ้น
ถุงเครื่องนอนหนักจนฉันต้องก้มลากอยู่สองรอบกว่าจะเอาเข้าไปได้ ส่วนถุงเสื้อผ้าก็ปริแตกกลางทางไปสองครั้ง
ขวดแชมพูกลิ้งไปบนขั้นบันไดหนึ่งรอบ ตอนฉันก้มลงไปเก็บ เข่าก็กระแทกธรณีประตูเข้าให้
เจ็บจนฉันนั่งกุมเข่าอยู่บนพื้น ทำหน้าเหยเกอยู่นาน
กว่าจะขนของทั้งหมดเข้าห้องนั่งเล่นได้ ฉันก็เหนื่อยจนแทบยืดหลังไม่ขึ้น
ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟา นอนหงายมองเพดาน แล้วถอนหายใจยาว ๆ