พอมาถึงสถานีวันนี้ ฉันก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ไม่เหมือนทุกวัน
ครูฝึกยืนอยู่กลางทางเดิน มือถือเอกสารปึกหนึ่ง พอเห็นฉันเข้ามาก็กวักมือเรียก “เสี่ยวหลาน มานี่หน่อย”
ฉันเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงาน เขาหยิบสารบัญเล่มหนาจากโต๊ะแล้วยื่นให้ “เดือนหน้า กองบังคับการจะมาตรวจประเมินประจำปี อาจมีรองผู้กำกับนำทีม เนื้อหาที่จะประเมินอยู่ในสารบัญแล้ว ลองดูว่ามีเอกสารอะไรขาดบ้าง แล้วเติมให้ครบ”
ฉันรับสารบัญมา พอเปิดหน้าแรกก็ชะงักไป
การสร้างทีม งานด้านความคิด งานธุรการ การปฏิบัติตามมาตรฐานการบังคับใช้กฎหมาย ความพึงพอใจของประชาชน การบริหารจัดการภายใน…
แต่ละหัวข้อยังแยกย่อยออกไปอีกเจ็ดแปดข้อ และทุกข้อก็ต้องมีเอกสารประกอบ
ฉันมองตัวหนังสือเล็ก ๆ แน่นขนัดแล้วรู้สึกเหมือนกำลังมองภูเขาลูกหนึ่ง
ที่ยุ่งยากกว่านั้นคือ ฉันไม่รู้รายละเอียดของหลายเรื่องจริง ๆ
ฉันเพิ่งมาทำงานได้ครึ่งปี บางหัวข้อที่ใช้ประเมินก็ครอบคลุมช่วงเวลาก่อนฉันเข้าทำงาน
เอกสารบันทึก สมุดทะเบียน สรุปกิจกรรม รายงานการประชุมอยู่ที่ไหน มีใครเคยเขียนไว้หรือเปล่า เขียนแล้วหรือยัง ฉันไม่รู้อะไรเลย
ฉันตระหนักว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่แค่ “เติมให้ครบ” ก็แก้ได้ แต่มันคือภูเขาเอกสารขนาดย่อมที่ต้องจัดระเบียบทั้งลูก
“ครูคะ” ฉันเงยหน้ามองเขา “หนูเพิ่งมาทำงานที่สถานีไม่ถึงครึ่งปีเลยค่ะ บางอย่างหนูยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ…”