ซินอี้นิ้วแตะกวาดผ่านข้อความขอความช่วยเหลือเหล่านั้น ถึงแม้จะอยู่คนละฝั่งหน้าจอแสง แต่กลับเหมือนได้กลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาจากอีกฟากของหน้าจอ
เพียงคืนเดียว เกือบสามหมื่นคนตกรอบไปอย่างสิ้นเชิง
ค่ำคืนมหัศจรรย์สุดระทึกใจนี่ แท้จริงแล้วคือการคัดกรองอันโหดร้ายครั้งหนึ่ง
เกมใช้วิธีที่โหดร้ายที่สุด คัดผู้เล่นที่ขี้เกียจออกไปสำรวจโลกภายนอก ไม่ยอมเปลืองทรัพยากรอัปเกรดเสริมความแข็งแกร่งให้ที่พักพิง ออกจากเกม
คืนนี้ที่ตายกันมากที่สุดคือผู้เล่นที่มีที่พักพิงระดับหนึ่ง
เธอไม่ใช่คนดีอะไรนัก และก็ไม่ได้คิดจะออกไปเป็นฮีโร่กู้โลก แต่พอเห็นคนเหล่านี้ที่กำลังดิ้นรนอยู่ในเกมเอาชีวิตรอดแบบเดียวกับเธอ ก็อดรู้สึกหดหู่ใจเหมือนเห็นซากศพของตัวเองในอนาคตไม่ได้
เมื่อคืนเธอเองก็เกือบตกอยู่ในสภาพจนตรอก ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำหวานหยดน้ำค้างประคองไว้ ถ้าไม่โชคดีเจอโพรงไม้ใช้เป็นที่พักพิง ตอนนี้เธอคงเป็นเหมือนคนพวกนั้น กำลังส่งข้อความขอความช่วยเหลือในช่องอยู่
เธอปิดช่องสาธารณะ แล้วเปิดหนังสือเวทมนตร์ของตัวเองขึ้นมาแทน นิ้วไล้ผ่านหน้ากระดาษสีเหลืองกร่ำ ไปหยุดอยู่ที่หน้าที่สอง:
[ยาห้ามเลือด: เมฆนุ่ม×3, น้ำมันบริสุทธิ์×1, น้ำลำธารสี่สี×1, ขนนกเรืองแสง×1]
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตรงหน้าของซินอี้มีขวดยาห้ามเลือดอยู่กว่าสิบขวด
เธอไม่ได้เลือกที่จะประกาศในช่องสาธารณะ
ตอนนี้ยาห้ามเลือดเป็นทรัพยากรหายากที่ทุกคนอยากได้มากที่สุด พอเปิดเผยออกไป สิ่งที่จะตามมาคือการแย่งชิงและความโลภ หรืออาจมีคนตามสัญญาณมาถึงที่พักพิงด้วยซ้ำ ในเมื่อเกมนี้มีแม้กระทั่งการ์ดระบุตำแหน่งแบบนั้น
คิดแล้วคิดอีก ซินอี้เลือกเฉพาะเพื่อนไม่กี่คนที่เคยซื้อขายด้วยกันและพอจะเชื่อใจเรื่องน้ำใจได้ ส่งข้อความไปเป็นการส่วนตัว: