ตอนตัดต้นไม้ ซินอี้ยังจงใจอ้อมไปมองทางเผ่าเจ้าเม็ดดำ ที่โล่งตรงนั้นว่างเปล่าแล้ว เพิงพักถูกรื้อจนเกลี้ยง บนพื้นเหลือเพียงดินที่เปียกฝนจนเละกับกลีบดอกไม้กระจัดกระจายไม่กี่กลีบ
เจ้าเม็ดดำทั้งหมดจากไปแล้ว แทบไม่เหลือร่องรอย ต้องรอให้ฤดูฝนสิ้นสุดถึงจะย้ายกลับมาอีกครั้ง
ซินอี้โค่นต้นไม้ต้นสุดท้ายลงอย่างหอบเหนื่อย แล้วก็พบว่าข้อความส่วนตัวเด้งรัวไม่หยุด
“ฉันไม่กินหญ้า: เสี่ยวหลิ่วหลิ่ว เกิดเรื่องแล้ว รีบไปดูช่องสาธารณะเร็ว”
“แม่แมลงสาบไฟแรง: ไอ้พวกสารเลวนั่น @ถอนต้นหลิวคว่ำ อย่ากลัวไปเลย พี่จะช่วยด่ากลับให้เอง ปากพี่ไม่เคยแพ้พวกเกรียนคีย์บอร์ด”
“AAAทายาทดาบถังอาเก้า: ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อ”
ซินอี้ขมวดคิ้ว พอเข้าไปในช่องสาธารณะ ข้อความที่ไหลเต็มหน้าจอก็ทำเอาตาลาย
“คว่ำบาตรร่มสองชั้น! ใครกล้าใช้ของฆาตกรกัน!”
“ผู้เล่นอันดับหนึ่งแย่งแบบแปลนแล้วยังฆ่าคนอีกเหรอ? เกมนี้ไม่มีกฎหมายแล้วหรือไง?”
“ทุกคนอย่าซื้ออะไรจากถอนต้นหลิวคว่ำทั้งนั้น! เขาใช้แบบแปลนที่แย่งมา แถมมือยังเปื้อนเลือดคน!”
“ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต! ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต! ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”
“ถอนต้นหลิวคว่ำ ออกมาพูดอะไรหน่อยสิ! แกล้งตายอยู่หรือไง?”
ซินอี้เลื่อนอ่านข้อความย้อนขึ้นไปหลายหน้า กว่าจะเข้าใจต้นสายปลายเหตุ
เรื่องเริ่มจากผู้เล่นคนหนึ่งชื่อ “พยายามแล้วต้องได้ผลตอบแทน” อัปโหลดวิดีโอเมื่อกว่าหนึ่งชั่วโมงก่อน