ร่างของชายวัยกลางคนสลายหายไปในแสงอรุณจนหมดสิ้น ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน เหลือไว้เพียงตราสีเงินชิ้นหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้ติดอยู่บนอกของเขา
ซินอี้ยังคงอยู่ในท่ากึ่งย่อตัว มือขวายกค้างกลางอากาศ จันทร์เงินหมุนช้า ๆ อยู่บนปลายนิ้ว เปล่งประกายเย็นเยียบ
มือขวาของเธอกระตุกไม่หยุด เธอพยายามกำหมัดเพื่อควบคุมมัน ทว่าข้อนิ้วกลับส่งเสียงลั่นกรอบแกรบเพราะออกแรงมากเกินไป
“อย่าสั่น” เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทรายหลุดออกมาจากลำคอ
จันทร์เงินกลับเข้าสู่ร่างกาย เธอทรุดนั่งลงกับพื้น แผ่นหลังพิงต้นโอ๊กเก่าแก่ที่เปื้อนเลือด เปลือกไม้หยาบกระด้างกดทิ่มสะบักจนเจ็บ แต่เวลานี้เธอต้องการความเจ็บปวดแบบนี้
เธอก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง
ไม่มีเลือดเปื้อน ทว่าท้องกลับปั่นป่วนขึ้นมา
ซินอี้เงยหน้า หลับตาลง แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ตกกระทบบนเปลือกตา แม้จะมองผ่านสีแดงจาง ๆ ก็ยังเห็นรูปร่างของเส้นเลือดได้
เธอเคยฆ่าสิ่งมีชีวิตมาไม่น้อย
งูพิษเงามรกต ห่านโง่เขลา กบหมอกพิษ เค้าปีศาจกลางคืน... หากอยากมีชีวิตรอด เธอก็จำเป็นต้องฆ่าพวกมัน เช่นเดียวกับชายวัยกลางคนคนนั้น
หากย้อนกลับไปได้อีกครั้ง เธอก็ยังจะเลือกทำแบบเดิม
แต่ซินอี้ไม่ใช่ฆาตกรคลั่ง เธอใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่มีอารยธรรมมานานกว่ายี่สิบปี สำหรับเรื่องแบบนี้ เธออนุญาตให้ตัวเองหวาดกลัวได้
สิบนาทีต่อมา ซินอี้ลุกขึ้นยืน ปัดดินออกจากกางเกง ขาของเธออ่อนแรงเล็กน้อย แต่ยังยืนตัวตรง