หางของจิวจี่ที่ขยายใหญ่ขึ้นมีคนพันอยู่หนึ่งคน รูปร่างพอ ๆ กับผู้เล่นที่เจอใต้ก้นทะเลสาบเมื่อครู่ พอเห็นซินอี้มองมา หยุนเหลียวก็ขยับตัว แต่เจ้าขนสีเหลืองกลับรัดเธอแน่นกว่าเดิมอย่างช่วยไม่ได้ เธอจึงแบมือยอมแพ้ “ฉันยอมแล้ว ๆ ให้เจ้าขนปุยนี่ปล่อยฉันได้ไหม”
ซินอี้ขมวดคิ้ว “ก่อนจะพูดแบบนั้น ให้คนที่อยู่ข้างหลังเธอออกมาก่อนเถอะ น่าจะฟังดูน่าเชื่อถือกว่า”
หยุนเฉิงก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ น้ำที่เกาะตามตัวเธอยังหยดแหมะลงพื้น สีหน้าเคร่งขรึม “ฝีมือสู้ไม่ได้ ฉันยอมแพ้ ปล่อยเธอ แล้วพวกเราจะไปทันที”
ทั้งคู่หน้าตาเหมือนกันทุกประการ แต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งสุขุม อีกคนหนึ่งร่าเริงไม่อยู่นิ่ง
ซินอี้ใช้สกิลพรสวรรค์อีกครั้ง สายตากวาดไปทางหยุนเฉิง
ข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอแสงทำให้หัวใจเธอกระตุก วุ่นวายเป็นรหัสมั่ว ๆ มีเพียงบรรทัดสุดท้ายที่อ่านออก:[เมื่อสติปัญญาเพิ่มขึ้น จะปลดล็อกข้อมูลรายละเอียดเพิ่มเติม]
นี่เป็นครั้งแรกที่ซินอี้เจอผู้เล่นที่ตรวจสอบข้อมูลไม่ได้
หยุนเหลียวยังคงห้อยอยู่บนหางจิวจี่ เธอดิ้นขยับตัวแล้วพบว่าหางรัดแน่นกว่าเดิม จึงถอนหายใจและเบ้ปากไปทางหยุนเฉิง “ฉันบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งรีบออกมา เธอก็ยัง...”
หยุนเฉิงไม่รับคำ ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นจับจ้องซินอี้ไม่วางตา
ทั้งสองฝ่ายยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว หางของจิวจี่ขยับเบา ๆ กลางอากาศ เกิดเป็นสมดุลอันแปลกประหลาดระหว่างพวกเธอ