แต่เมื่อเทียบกับผลอย่างที่สองของเพลงรักนางเงือกแล้ว ยังมีสิ่งที่เธอสนใจมากกว่า
หากความคิดของเธอถูกต้อง ต่อไปเธออาจไม่ต้องกลุ้มใจกับข้อจำกัดในการตักน้ำจากลำธารสี่สีอีก
ซินอี้หยิบถุงกรองน้ำแร่ธาราออกจากกระเป๋า แล้วเริ่มตักน้ำ
[ติ๊ง! ปริมาณน้ำที่ตักจากลำธารสี่สีในวันนี้เกินขีดจำกัด 500 มิลลิลิตรแล้ว การตักน้ำเกินขีดจำกัดจะกระตุ้นเหตุการณ์ไม่ทราบชนิด โปรดดำเนินการด้วยความระมัดระวัง]
ผิวน้ำที่กำลังไหลนิ่งสนิท มือซ้ายของซินอี้จมอยู่ในน้ำ แต่เพลงรักนางเงือกที่หูของเธอกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เธอจึงอยู่นิ่ง ๆ มองเส้นโค้งตรงกลางผิวน้ำที่กำลังนูนสูงขึ้นช้า ๆ
มือใหญ่ที่ก่อตัวจากน้ำผุดขึ้นจากลำธาร เปล่งประกายสีฟ้าจาง ๆ
มันหยุดอยู่ตรงหน้าซินอี้ กางนิ้วทั้งห้าออก หงายฝ่ามือขึ้น แล้วส่งใบไม้แห้งสีเหลืองกรอบใบหนึ่งมาให้
มือใหญ่นั้นยื่นใบไม้ให้ซินอี้อย่างนอบน้อม ท่าทางเหมือนกับตอนยื่นกิ่งไม้แห้งให้เธอครั้งก่อนทุกประการ
ซินอี้: “……”
เธอก้มมองใบไม้แห้งที่เปื่อยยุ่ยเพราะแช่น้ำ แล้วเงยหน้ามองมือวารีที่ชู “ของขวัญ” รอเธอรับอย่างจริงจัง เธอนิ่งเงียบไปหลายวินาที
“คราวก่อนเป็นกิ่งไม้ คราวนี้เป็นใบไม้เน่า นี่เห็นฉันเป็นถังขยะหรือไง?”
นิ้วของมือวารีงอเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายกำลังเร่งให้เธอรับ ท่าทางจริงใจไม่น้อย
ซินอี้ถอนหายใจ ก่อนเอื้อมมือหยิบใบไม้แห้งจากฝ่ามือของมือวารี
เธอพลิกดูใบไม้ให้แน่ใจว่าเป็นเพียงใบไม้แห้งธรรมดา ไม่มีคุณสมบัติพิเศษอะไร คราวนี้ถึงขั้นไม่มีข้อความแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมาเลย