ภายในภาพ แสงอรุณกำลังสาดลอดยอดไม้เข้ามา ย้อมซากปรักหักพังทั้งผืนให้กลายเป็นสีทองอ่อน
หนูน้อยหมวกแดงลืมตาขึ้น ก่อนประคองซินอี้ที่เพิ่งหมดสติให้ลุกขึ้น “ซินอี้ เป็นยังไงบ้าง?”
เอ้อร์หยารีบดึงมือกลับ มองหนูน้อยหมวกแดงอย่างฉงน “ซินอี้คือใคร? ฉันชื่อเอ้อร์หยา”
หนูน้อยหมวกแดงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเพ่งมองคนตรงหน้าอย่างละเอียด ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงยังเหมือนเดิมทุกประการ แต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป
เอ้อร์หยาทุบศีรษะตัวเองเบา ๆ เธอรู้สึกเหมือนลืมเรื่องบางอย่างไป จำได้เพียงว่าแอบได้ยินลูกหมาป่าพูดว่าตนเป็นลูกครึ่งระหว่างมนุษย์กับหมาป่า มารดาชื่อมาร์ธา คืนนั้นหลังแอบฟังจบ เธอก็เก็บสัมภาระออกจากเผ่า เธอจะไปตามหาแม่
หลังจากนั้น...เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดคนตรงหน้าถึงเรียกเธอว่าซินอี้?
หนูน้อยหมวกแดงไม่ได้ตอบคำถามนั้น
เธอก้มหน้าอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลง เริ่มเก็บกระดูกสีขาวที่กระจัดกระจายอยู่ เศษกระดูกมนุษย์กับหมาป่าปะปนกันอยู่ท่ามกลางซากอิฐ บางชิ้นถูกดินกลบไว้ครึ่งหนึ่ง บางชิ้นถูกคานที่พังลงมาทับ เธอเก็บขึ้นมาทีละชิ้น จัดเรียงกระดูกมนุษย์แยกไว้กองหนึ่ง ส่วนกระดูกสัตว์วางไว้อีกกอง
เหล่านายพรานยืนมองอยู่ไม่ไกล ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย ชายหนุ่มสองสามคนเบือนหน้าหนี ส่วนนายพรานสูงวัยปักคบเพลิงลงบนพื้น ก่อนก้มลงหยิบกระดูกยาวที่เปื้อนดินขึ้นมาชิ้นหนึ่ง วางลงในกองที่หนูน้อยหมวกแดงจัดไว้ นายพรานคนอื่น ๆ เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วทยอยก้มลงช่วยกัน
นายพรานสูงวัยถอนหายใจในใจ เมื่อก่อนพวกเขาหลงเชื่อคำโกหกของเพน คิดว่าฝูงหมาป่ามาบุกหมู่บ้าน ด้วยความกลัวจึงยอมรับแผนวางยาของเพน พูดไปแล้ว พวกเขาก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเพนเช่นกัน