นกนางแอ่นดำไม่รู้โฉบลงมาจากกิ่งไม้กิ่งไหน มันบินวนรอบพวกเธอสองรอบ ก่อนจะเกาะลงบนขอบดอกตูมอย่างมั่นคง «สาวน้อยนิ้วโป้ง เธอกำลังจะไปแล้วเหรอ? อยู่ที่นี่เป็นราชินีของพวกเราไม่ดีกว่าเหรอ?”
«เธอสอนอะไรพวกเราตั้งหลายอย่าง เหล่าภูตพรายก็เคารพเธอ ราชินีก็รักใคร่เธอ เธอยังไม่พอใจอะไรอีก? ขอร้องล่ะ อยู่ต่อเถอะ»
สาวน้อยนิ้วโป้งส่ายหน้าให้มัน แล้วหัวเราะอย่างเบิกบาน เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้ว «ฉันจะกลับบ้านแล้ว! เธอเคยเห็นแล้วนี่ ที่นั่นสวยมากเลย»
«ฝากขอโทษราชินีแทนฉันด้วยนะ ฉันเป็นราชินีอย่างที่เธอต้องการไม่ได้ ฉันจดความรู้ทั้งหมดที่รู้เอาไว้แล้ว วางไว้ในดอกตูม หวังว่าจะช่วยพวกเธอได้ ลาก่อน!»
นกนางแอ่นดำได้ยินทุกคำที่เธอพูดชัดเจน แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี อย่างไรก็ตาม... ถ้าสาวน้อยนิ้วโป้งตั้งใจจะจากไป มันก็ยินดีช่วยไปส่งเธอสักช่วงทาง
นกนางแอ่นดำกางปีกทะยานขึ้นฟ้า บินวนเหนือหุบเขาในอาณาจักรบุปผาอยู่รอบหนึ่ง ก่อนส่งเสียงร้องสั้นใสเพื่อชี้ทางให้เธอ
สาวน้อยนิ้วโป้งจูงซินอี้วิ่งตามทิศทางที่นกนางแอ่นดำชี้นำ เสียงฝ่าเท้าเปล่าเหยียบลงบนดินดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ และเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
สายลมพัดเข้ามาจากทั้งสองด้าน จนผ้าคลุมที่ทำจากปีกแมลงปอพองขึ้น ขอบปีกแผ่ออกตามแรงลม ลวดลายละเอียดเผยให้เห็นเส้นสีทองอ่อนเมื่อแสงส่องย้อน ราวกับปีกคู่หนึ่งที่งอกอยู่บนแผ่นหลังกำลังค่อย ๆ คลี่ออกจริง ๆ
สายลมพัดผมของเธอจนปลิวสยาย เส้นผมสีทองอ่อนพลิ้วไปด้านหลัง เบ่งบานกลางสายลม