ซินอี้แสร้งทำเป็นไม่เห็น ก้มตัวมุดออกมาจากโพรงไม้
แสงยามเช้าส่องลอดช่องว่างระหว่างยอดไม้ลงมาเป็นลำ เศษแสงระยิบระยับราวกับมีใครโปรยทองคำชิ้นเล็ก ๆ ลงมาจากที่สูง
สาวน้อยนิ้วโป้งตามหลังเธอกระโดดออกมา เท้าเปล่าเหยียบลงบนมอสชื้น ดอกไม้สีฟ้าดอกเล็กสองดอกที่ปลายเปียเปื้อนหยาดน้ำค้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
“พวกเราจะไปไหนกัน?” ซินอี้ถาม
สาวน้อยนิ้วโป้งนิ่งคิด ก่อนเอียงศีรษะแล้วนับนิ้ว “พวกเราจะไปดูเห็ดที่ร้องเพลงได้ แล้วก็ไปดูลำธารที่ไหลย้อนขึ้นไปได้ด้วย ยังมีลานมอสที่พอตกกลางคืนก็เรืองแสงอีกนะ”
เธอนับนิ้วไปสามนิ้ว แล้วชูเพิ่มอีกนิ้ว “อ้อ ใช่แล้ว ยังมีไส้เดือนเฒ่าตัวหนึ่งอาศัยอยู่ใต้ดินด้วย มันรู้เรื่องทุกอย่างในป่าแห่งนี้เลย”
สาวน้อยนิ้วโป้งคว้ามือซินอี้แล้วลากวิ่งไปข้างหน้า เท้าเปล่าเหยียบผ่านมอสและกลีบดอกไม้ที่ร่วงอยู่ ทุกย่างก้าวเบาและรวดเร็ว ซินอี้ถูกลากจนเซไปสองก้าวกว่าจะทรงตัวได้ จากนั้นจึงวิ่งตามเธอไป
ทั้งสองหยุดใต้ต้นโอ๊กเก่าแก่ต้นหนึ่ง สาวน้อยนิ้วโป้งย่อตัวลง ใช้ฝ่ามือตบลงบนดินเป็นจังหวะสนุกสนาน
“ไส้เดือนเฒ่า ไส้เดือนเฒ่า พวกเรามาหาแล้วนะ!” เธอตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงเจือเสียงหัวเราะ
ดินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพองขึ้นเบา ๆ เนินดินเล็ก ๆ โผล่ขึ้นจากพื้น ตรงกลางเนินมีรอยแยกบาง ๆ ปรากฏขึ้น
หัวสีชมพูของไส้เดือนเฒ่าโผล่ออกมาจากช่องประตู หนวดของมันไหวเล็กน้อย “อ้อ เป็นเจ้านี่เอง สาวน้อยนิ้วโป้ง มาอีกแล้วหรือ”