[ดันเจี้ยนพิเศษครั้งนี้จะมอบรางวัลในรูปแบบ “เศษเสี้ยวความทรงจำ” โปรดตรวจสอบ]
เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น ซินอี้ก็ออกจากดันเจี้ยนมาแล้ว ทว่ายังคงเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนอง จิตสำนึกก็ถูกส่งไปยัง “อดีต” แห่งหนึ่ง
เด็กหญิงตัวจิ๋วในชุดกระโปรงใบไม้สีเขียวอ่อนกำลังนั่งยองอยู่ข้างดอกไม้ที่ล้มลง เธอใช้ศีรษะดันกลีบดอก พยายามพยุงมันให้ตั้งตรง
เสียงฝีเท้าดังเข้ามา
เด็กหญิงหันไป แล้วตะโกนอย่างดีใจว่า “ซินอี้! ฉันอยู่ตรงนี้!”
ซินอี้เดินเข้าไปหาอย่างยินดี แต่กลับเห็นสาวน้อยนิ้วโป้งเดินทะลุร่างของเธอไปตรงหน้าคนอีกคน
ซินอี้มองนิ้วมือตัวเองอย่างงุนงง ร่างของเธอกลายเป็นเงาเลือนรางไปแล้ว
เธอมองผู้มาใหม่ ซึ่งมีหน้าตาเหมือนตัวเองทุกประการ ทว่ากลับให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ผมที่ยาวเกือบถึงเอวถูกตัดสั้นเสมอใบหู สวมเสื้อคลุมสีเทาหม่น พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงกึ่งกลางท่อนแขน ข้อมือที่โผล่พ้นออกมามีรอยแผลเป็นยาวเรียว ดูคล่องแคล่วปราดเปรียวกว่าเดิม และยังดูเย็นชาอยู่บ้าง
ซินอี้มองตัวเองอีกคนในภาพลวงตายื่นนิ้วออกไป สาวน้อยนิ้วโป้งก็ปีนขึ้นไปบนฝ่ามือของเธออย่างคุ้นเคย คราวนี้สาวน้อยนิ้วโป้งตัวเล็กเพียงเท่านิ้วโป้งของซินอี้จริง ๆ
เธอนั่งอยู่ริมฝ่ามือของซินอี้ ไม่กลัวความสูงเลยสักนิด แกว่งขาสั้น ๆ สองข้างไปมา “โธ่ ซินอี้ อย่าเย็นชาขนาดนี้สิ ไม่ยอมคุยกับฉันเลย”