ภายในโรงละคร สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังเวทีสูง ร่างบอบบางของโซเฟียไหวเอนไปมาอยู่กลางอากาศ หูยาวสีขาวราวหิมะลู่แนบไปด้านหลังเพราะความประหม่า
เท้าของเธอลื่นไถลเล็กน้อย ร่างพลันเอียงวูบออกด้านข้าง เสียงสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจดังขึ้นจากด้านล่าง เหล่าภูตชั้นสูงหลายคนโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น แววตาไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ในความหวาดเสียว
ซินอี้นั่งอยู่ในเงามืดของที่นั่งรับรอง พอเห็นโซเฟียชัดเจน สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
แขกบนที่นั่งรับรองพากันกระซิบคุย น้ำเสียงหยอกเย้า
“ดูท่าวันนี้จะโชคไม่ดีนะ เผลอ ๆ อาจตกลงมาก็ได้”
“ตกลงมาสิถึงจะสนุก หัวหน้าคณะบอกแล้วว่าถ้าการแสดงเกิดอุบัติเหตุ พวกเราจะได้อยู่กับโซเฟียตามลำพังหนึ่งคืนก่อนใคร”
“ฮ่า ๆ ๆ มิน่าล่ะถึงมีคนแย่งกันจองที่นั่งรับรองตั้งเยอะ”
ภายในคณะละครสัตว์ ไฟถูกกลบด้วยทรายไปได้อย่างทุลักทุเล บริเวณนั้นเละเทะไปหมด ผ้าป่านถูกไฟไหม้จนกลายเป็นเศษสีดำ กลิ่นไหม้ฉุนแสบจมูกคลุ้งอยู่ในอากาศ
ยามมนุษย์หมาป่าเดือดดาลจนแทบคลั่ง เสียงคำรามแหบห้าวก้องสะท้อนไปมาตามทางเดิน
“ตรวจค้น! ตรวจให้ละเอียดเดี๋ยวนี้! ไฟไม่มีทางลุกขึ้นมาเองได้ ต้องมีคนวางแผนแน่!”