ท่ามกลางกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ ซูชิงหยางยืนไพล่หลัง ก้มมองสถานการณ์สังหารภายในค่ายไม้เบื้องล่างจากที่สูง พลางหัวเราะเสียงเบา
“นับว่าใช้พวกมันลองทดสอบจนพบปัญหาเข้าจริง ๆ”
หลิวชิงนียืนอยู่บนกิ่งไม้ข้างกายเขา สายตาจับจ้องชายหนุ่มในค่าย สีหน้าเปลี่ยนแปลงไปหลายครั้ง ก่อนจะเย็นชาลงอย่างยิ่ง ใบหน้างดงามราวมีน้ำค้างแข็งเกาะ
“ชาถ้วยนั้นถูกวางยา”
นางกวาดสายตามองเงาคนที่ยืนนิ่งเรียงรายแน่นขนัดภายในค่าย ชะงักเสียงเล็กน้อยคล้ายกำลังเลือกถ้อยคำ “คนกลุ่มนี้ก็ผิดปกติ ไม่เหมือนศิษย์สำนักเฮยอิมเมนทั่วไป กลับคล้ายกับ...”
“กลุ่มมือสังหาร” ซูชิงหยางกล่าวต่ออย่างเรียบเฉย
ในเวลานี้!
เบื้องล่างเริ่มเปิดฉากล้อมสังหารแล้ว เสียงตะโกนเข่นฆ่าเย็นเยียบและนองเลือดดังระเบิดจากปากมือสังหารทุกคน พริบตาเดียวทั่วสารทิศก็แผ่ปราณอันแข็งแกร่งออกมา
การต่อสู้ครั้งใหญ่ปะทุขึ้นในชั่วพริบตา!
สีหน้าซ่งหลงบิดเบี้ยวราวพยัคฆ์ดุร้ายที่ถูกฝูงหมาป่าล้อมเอาไว้ เลือดลมทั่วร่างพุ่งพล่านขึ้นมา ก่อนจะหดกลับเข้าสู่ร่างอย่างฉับพลัน
ดาบยาวส่งเสียงกังวาน ก่อนชักออกจากฝัก!
เขาคุ้มกันบัณฑิตผู้นั้นไว้ด้านหลัง พุ่งฝ่าวงล้อมด้วยดาบในมือ สังหารฝ่าออกมาเป็นเส้นทางเลือดได้โดยตรง
เมื่อพิจารณาจากระดับเลือดลมของเขา เห็นได้ชัดว่าบรรลุขั้นทะลวงขีดจำกัดเลือดลมครั้งที่สองแล้ว!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว!
มองจากระยะไกลยังเห็นแผ่นดินสั่นสะเทือน พื้นดินแตกร้าว ฝุ่นฟุ้งกระจายบดบังพื้นที่กว้างใหญ่ เหลือเพียงเงาดำร่างแล้วร่างเล่าที่วูบไหวอยู่ท่ามกลางควันฝุ่น
“โฮก! ไอ้หนูไร้ค่าพวกนี้ กล้าลงมือกับข้าอย่างนั้นหรือ”