เหอจือหานเพิ่งก้าวลงจากรถม้า หันหลังกลับไปจะพูดกับเซียวซือเยวี่ยน ก็เห็นเพียงรถม้าแล่นจากไปต่อหน้าต่อตา
คำพูดที่ติดอยู่ที่ปากไม่มีโอกาสได้เอ่ยออกมา กลับต้องอ้าปากรับฝุ่นเข้าปากเต็มคำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นมืดลงทันที
"นางไม่ยอมอยู่กับข้าแม้แต่ชั่วครู่จริงๆ ข้าก็เชื่อฟังแล้วแท้ๆ ยังช่วยนางส่งของให้ผู้นั้นอีก นางจะปฏิบัติต่อข้าดีๆ สักหน่อยไม่ได้หรือไร"
คุณชายเจ้าสำราญหลายคนเดินออกมาจากด้านใน เห็นเหอจือหานยืนอยู่ที่หน้าประตู ก็ยิ้มๆ เข้าไปหา
"ไปกันเถอะ คุณชายเหอ พวกเราไปขี่ม้าล่าสัตว์กัน" หนึ่งในนั้นคล้องไหล่เขา
"เอามือสกปรกของเจ้าออกไป" เหอจือหานเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา
พวกเจ้าสำราญเห็นของที่เหอจือหานหิ้วอยู่ ก็อุทานด้วยความตกใจ "เหตุใดท่านต้องหิ้วของหนักขนาดนี้เองเล่า บ่าวรับใช้เล่า มาๆ พวกเราหิ้วให้"
"ไปให้พ้น! ใครอนุญาตให้พวกเจ้าแตะต้อง?" เหอจือหานว่า พลางหิ้วของเดินไปทางประตูสำนักศึกษาหงจื่อจ่าน
"คุณชายเหอ เดินผิดทางแล้ว พวกเราควรออกไปข้างนอก"
เหอจือหานไม่หันหน้าตอบ "ข้าจะตั้งใจเล่าเรียน ไม่ไปมั่วสุมกับพวกเจ้า"
พวกเจ้าสำราญต่างมองหน้ากัน
"เขาพูดจริงหรือ เขา จะ เอาหนังสือ ขึ้นมาจริงๆ ข้ายังไม่ทันตื่น หรือว่าเขาบ้าไปแล้ว?"
"เขาจะไม่ตั้งใจเรียน ก็ไม่มีเงินให้เขาฟุ่มเฟือยหรอก แต่ว่าจวนกั๋วกงคิดจะใช้วิธีนี้บังคับให้เขาเรียน ก็ยังดูไร้เดียงสาเกินไป คนๆ นี้อยู่ที่สำนักศึกษาหงจื่อจ่านก็จริง แต่พวกเขาจะเฝ้าเขาเรียนตลอดเวลาได้อย่างไร สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้ร่างเปล่าๆ ของเขาอยู่ที่สำนักศึกษา ส่วนวิญญาณนั้นบินหนีไปนานแล้ว"