บ่าวรับใช้เดินเข้ามาจากด้านนอก กล่าวกับไท่ฟู่เซียวว่า “นายท่าน ท่านปุลุนจื่อถือป้ายคำสั่งของท่านไปที่หอเก็บตำรา ยังไม่กลับมา”
“เขามีความเพียรพยายามมาโดยตลอด สมบัติในหอเก็บตำราของข้า นับว่าได้พบคนที่รู้คุณค่าอย่างแท้จริงแล้ว ปล่อยเขาเถอะ อยากดูก็ให้ดู อย่าไปรบกวนเขา”
เซียวซือเยวี่ยนถือโอกาสกล่าวกับไท่ฟู่เซียวว่า “ท่านพ่อ กระหม่อมไม่มีธุระแล้ว ขอตัวก่อน ท่านพ่อก็อย่าทำงานหนักนัก รีบพักผ่อนเถิด”
“เรื่องของเจ้า เจ้าดูแลเองเถอะ เมื่อใดที่รู้สึกเสียใจ ก็บอกคนในครอบครัวได้ ไม่มีใครขัดขวางเจ้าได้หากเจ้าอยากหย่า ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนภายนอก ลูกสาวคนโตของตระกูลเซียวเรา ไม่มีทางปล่อยให้ใครมาว่ากล่าวได้ เจ้าอยากทำอะไรก็ทำตามใจ”
เซียวซือเยวี่ยนมองไท่ฟู่เซียวด้วยความซาบซึ้งใจ “ท่านพ่อเป็นบิดาที่ดีที่สุดในโลก ลูกเกิดเป็นลูกท่านช่างเป็นสุขเหลือเกิน”
ไท่ฟู่เซียวทำหน้าขรึม “อย่ามาพูดจาป้อยอ”
เซียวซือเยวี่ยนหัวเราะเบา ๆ แล้วหันหลังเดินไป พอถึงประตูก็หันกลับมาหยอกคนแก่ตัวน้อยว่า “ท่านพ่อ อยากหัวเราะก็หัวเราะสิ ปลายปากจะห้อยได้แขวนเนื้อเค็มแล้ว”
ไท่ฟู่เซียวมองนางเขม็ง “ไปพักผ่อนได้แล้ว”
เซียวซือเยวี่ยนหัวเราะคิกคักแล้วจากไป
ไท่ฟู่เซียมุมปากยกขึ้น แล้วโยนหนังสือกราบบังคมทูลฉบับนั้นลงในกระถางธูปเผาทำลาย
ลูกสาวพูดถูก องค์รัชทายาทไม่ยอมอยู่ใต้บังคับบัญชา เช่นนั้นก็เปลี่ยนคนที่ยินยอมอยู่ใต้บังคับบัญชาเสีย คนที่หยิ่งยะโสเช่นนี้ สอนก็เปล่าประโยชน์
ในบรรดาองค์ชายทั้งหมด ผู้ที่มีสติปัญญาเฉียบแหลมนั้นมีไม่มาก ล้วนแต่อาศัยตระกูลฝ่ายมารดาอวดเบ่งกลั่นแกล้งผู้อื่น ยิ่งไม่เท่าองค์ชายในวังเย็นผู้นั้นเสียอีก เพียงแต่องค์ชายผู้นั้นไร้ซึ่งตระกูลฝ่ายมารดา ไร้ซึ่งที่พึ่งพิง จะอบรมบ่มเพาะขึ้นมาย่อมลำบากยิ่งนัก