"เจ้าไปสิ ไปได้เลย ข้าพูดผิดหรือ?" เซียวเฉียวเยวี่ยกล่าวอย่างเหน็บแนม "ทั่วเมืองหลวงใครบ้างไม่พูดว่าพี่ใหญ่หน้าด้านหน้าทนแต่งเข้าอันกั๋วกง? อันกั๋วกงอยู่ชายแดนห้าปี คนตาดีย่อมมองออกว่าเขาไม่อยากแต่งกับนาง นางกลับดึงดันรอจนกลายเป็นสาวแก่ พอเขากลับเมืองหลวงก็ถูกสถานการณ์บีบจนจำต้องแต่ง เรือนใหญ่ของพวกเจ้าจะทำเรื่องหน้าไม่อายเช่นนี้ก็เชิญ แต่เซียวเฉียวเยวี่ยอย่างข้ายังต้องการหน้า ไม่อยากแต่งกับสามัญชนไม่ได้หรือ?"
"เจ้า! ข้าจะฉีกปากเจ้า ดูซิว่าเจ้ายังจะพูดเหลวไหลได้อย่างไร" เด็กสาวผู้นั้นถลาเข้าหาเซียวเฉียวเยวี่ย
"เซียวหมิงจู เจ้าแสร้งทำอะไร? เจ้าเองก็ไม่ใช่หรือที่มองไม่ได้ว่าพี่ใหญ่เจ้าไร้ศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินพวกเจ้าสองพี่น้องทะเลาะกัน บัดนี้ไม่มีใครอื่น เจ้ามาแสร้งทำเป็นพี่น้องรักใคร่กันต่อหน้าข้าทำไม น่าสะอิดสะเอียนจริง"
"ข้ากับพี่ใหญ่ทะเลาะกัน นั่นเป็นเรื่องระหว่างพี่น้องของพวกเรา ไม่ถึงคราวคนนอกอย่างเจ้ามาสอดปาก พี่สาวของข้า ข้าว่าได้ แต่เจ้าเอาอะไรมาพูดถึงนางเช่นนั้น? พี่สาวข้าเชี่ยวชาญทั้งพิณหมากรุกอักษรและภาพวาด เพียงแต่ปกตินางไม่ชอบเด่นดัง เจ้าเทียบพี่สาวข้าได้ไม่ถึงปลายนิ้วด้วยซ้ำ"
สองกุลสตรีตระกูลสูงผลักดันกันอยู่ใต้ชายคาทางเดินเช่นนี้ ชั่วพริบตาก็เห็นเซียวหมิงจูผู้อ่อนวัยกำลังจะถูกเซียวเฉียวเยวี่ยผลักตกลงสระ มือข้างหนึ่งคว้าเซียวหมิงจูไว้แล้วดึงกลับมา ครั้นมองไปยังเซียวเฉียวเยวี่ยฝั่งตรงข้าม ผู้ช่วยเมื่อครู่ก็ยื่นขาเตะเข่านาง เสียงตูมดังขึ้น นางก็ล้มคะมำลงน้ำไปเลย