ฉีซูเหยียนมองเซียวซือเยวี่ยนเดินเข้าไปในเรือนที่ตนเคยอยู่ก่อนออกเรือน
เซียวซือเยวี่ยนหันกลับมากะทันหัน ทำเอาฉีซูเหยียนต้องรีบลดสายตาลง กลั้นความรู้สึกในดวงตาคู่นั้นไว้
“คุณชายฉี ต่อไปถ้าอ่านหนังสือตอนกลางคืน ก็ให้บ่าวจุดตะเกียงเพิ่มอีกสักสองดวงเถิด อย่าทำร้ายร่างกายตัวเอง ต้องทานข้าวให้อิ่มด้วย”
ฉีซูเหยียนอ้าปาก ยังไม่ทันได้ตอบรับความหวังดีของเซียวซือเยวี่ยน นางก็พูดจบแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย
เขามองแผ่นหลังของเซียวซือเยวี่ยนหายลับไป ในดวงตาที่ซ่อนอยู่ในความมืดเต็มไปด้วยความอาลัยและความผิดหวัง
เซียวซือเยวี่ยนกลับมาถึงห้อง นอนลงบนเตียง แล้วเรียกระบบออกมา: “เจ้าไม่บอกหรอว่าค่าความรู้สึกดีของฉีซูเหยียนพุ่งขึ้นลงเหมือนเครื่องบิน รุนแรงมาก?”
“ถูกต้อง บางทีก็ขึ้นสองแต้ม บางทีก็ลงห้าแต้ม บางทีก็ขึ้นสิบแต้ม แล้วก็ลงอีก... โดยรวมแล้ว ตอนนี้ค่าความรู้สึกดีของเขาคือ 70 แต่ระหว่างทางมีคะแนนสะสมได้ 30 คะแนน ตอนนี้คะแนนทั้งหมดที่เจ้ายังไม่ได้แลกคือ 280”
เซียวซือเยวี่ยนเปิดร้านค้า พลิกดูสินค้าต่างๆ นิ้วของนางหยุดอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่ง ในที่สุดก็หยุดที่ตำราสาวพรหมจารีท่า 18
[เจ้าของร่าง นี่เป็นของดี เจ้าจะต้องชอบแน่ๆ 200 คะแนนซื้อไปไม่ขาดทุน ซื้อไปไม่โดนหลอก เจ้ารีบลองดูสิ]
“นี่มันของอะไรกันแน่? ตั้งแต่ก่อนเจ้าก็เริ่มขายของให้ข้าแล้ว ตอนนี้ยังขายอีก”
[นี่เป็นของดีจากโลกเซียน สรุปคือของสิ่งนี้ไม่ทำร้ายร่างกาย กลับจะบำรุงร่างกายด้วย]