พิธีอันละเอียดลออเนิ่นนานถึงสองยามเต็ม
เซียวซือเยวี่ยนตามเหออี้จือ ประสานกับเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลจนสำเร็จทั้งกระบวนการ
เหออี้จือเห็นนางดูเหนื่อยล้า จึงลดเสียงต่ำกล่าวว่า "จงทนอีกสักครู่ อีกไม่นานก็จะเสร็จสิ้นแล้ว"
เซียวซือเยวี่ยนรู้สึกว่าประโยคนี้ช่างคุ้นหู เอียงศีรษะคิดครู่หนึ่ง มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย
นี่คือบทพูดที่นางชอบพูดที่สุดในชาติก่อน
ทุกครั้งที่นางเล่นกับพวกหมาเหล่านั้น นางมักมีกลอุบายสารพัด ทำให้พวกมันทั้งเสพติดทั้งเจ็บปวด ทั้งสุขทั้งทุกข์ จากนั้นนางก็จะพูดประโยคนี้กับพวกมัน
ภาษาจีนนั้นสุดจะพรรณนาได้จริง ๆ ถ้อยคำเดียวกัน แต่อยู่ในบริบทต่างกันกลับมีความหมายต่างกันลิบลับ
นางนึกถึงสุนัขพันธุ์แพงที่นางเลี้ยงไว้ขึ้นมาฉับพลัน เมื่อเรื่องที่นี่จบลง คงต้องหาเวลาไปพามันเดินเล่นสักหน่อย นางเริ่มคิดถึงมันแล้ว
เซียวซือเยวี่ยนเม้มริมฝีปาก เรียวปากสีแดงสดผงกขึ้น ใบหน้างดงามสดใสกลับแฝงความเจ้าลั่กซ่อนเร้นอยู่บ้าง
เหออี้จือมองท่าทางของเซียวซือเยวี่ยน จู่ ๆ ก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นต่อสตรีที่ถูกผูกไว้กับตนมาหลายปีผู้นี้ขึ้นมา
นางกำลังคิดอะไรอยู่? นางกำลังยิ้มหรือ? พิธีนี้ละเอียดลออและน่าเบื่อหน่าย นางมองจนสายตาพร่ามัว แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มขึ้นมาได้อย่างไร?
เซียวซือเยวี่ยนมองไปที่เหอซื่ออวี่ผู้กำลังลงนามของตน
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าข้ารกร้างผู้ต้องทนทุกข์ทรมานผู้นั้นได้หายไปแล้ว ในโลกนี้ไม่มีเหอซื่ออวี่ผู้ไร้บ้านอีกต่อไป มีเพียงเหอซื่ออวี่บุตรชายแท้ ๆ ลำดับรองแห่งจวนกั๋วกงเท่านั้น
หลังจากเหอซื่ออวี่ลงนามของตนเสร็จ สิ่งแรกที่เขาทำคือเงยหน้าหาเซียวซือเยวี่ยน เขาเห็นเซียวซือเยวี่ยนถูกเหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์หลายนางรุมล้อม ส่วนทางฝ่ายตนก็ถูกเหออี้จือพาไปพบแขกฝ่ายชาย