เซียวซือเยวี่ยนค่อย ๆ ทานเสี่ยวหลงเปาอย่างไม่รีบร้อน ไม่ได้ใส่ใจเหอจือหานที่กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตรงข้าม
เหอจือหานสวมชุดคลุมสีม่วงแดงปักลวดลายวิจิตร บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎทองคำ แม้กระทั่งรองเท้าก็ปักด้วยไหมทอง ตั้งแต่หัวจรดเท้าโอ่อ่าตระการตาอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นเซียวซือเยวี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ท่าทางไม่ชอบหน้าเขา แก้มกลมของเขาก็ยิ่งป่องมากขึ้น
เซียวซือเยวี่ยนกำลังจะใช้ตะเกียบคีบแปะก๊วยที่อยู่ตรงข้าม เหอจือหานก็แย่งชิงไปก่อน นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ฝ่ายหลังจงใจกัดคำหนึ่งแล้วส่งสายตาเยาะเย้ย
"ท่านมาดักรอข้าตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ คงไม่ใช่เพื่อแย่งอาหารเช้าของข้ากระมัง?"
"เหตุใดเจ้าจึงกลับจากข้างนอกแต่เช้าตรู่เช่นนี้ เมื่อคืนไม่ได้อยู่ในจวนหรือ?"
"เกี่ยวอะไรกับท่านเล่า?"
"ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ข้าแค่ถามเผื่อไว้เท่านั้น" เหอจือหานจ้องเขม็งนาง "เหตุใดเจ้าจึงลดค่าใช้จ่ายของข้า?"
"อ้อ ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้" เซียวซือเยวี่ยนวางตะเกียบลง รับโจ๊กที่จื่อซูตักมาให้ทานไป "แม้แต่ท้องพระคลังยังมีวันหมดเกลี้ยง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจวนกั๋วกงของเราที่มิใช่ท้องพระคลัง ค่าใช้จ่ายก่อนหน้านี้ของท่านสูงเกินไป หากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป ทั้งจวนกั๋วกงคงไม่อาจเลี้ยงท่านไหว"
"แต่ก่อนข้าอยากใช้เท่าไรก็ใช้ได้ พอเขากลับมาที่จวนกั๋วกง ค่าใช้จ่ายของข้าก็ถูกลดลง เจ้าจะบอกตรง ๆ ว่าไม่อยากให้ข้าใช้ก็ได้"
"หากข้าพูดเช่นนั้น ท่านจะไม่ใช้หรือ?"
"เป็นไปไม่ได้! ข้าใช้เงินของจวนกั๋วกง มิใช่เงินของเจ้า เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาห้ามข้า? แม่กับพี่ใหญ่ของข้ายังไม่พูดอะไรเลย"