เหอซื่ออวี่กดไหล่เซียวซือเยวี่ยนไว้ กดไปกดมา ฝ่ามือก็เลื่อนลงมาถึงเอว แล้วก็กดอยู่ตรงนั้น
เซียวซือเยวี่ยนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงหันกลับมามอง เห็นเหอซื่ออวี่ที่มีดวงตาคล้ำแดง
“เหตุใดเจ้าถึงมาได้ ข้ามิได้บอกหรือว่าพวกเจ้าไม่ให้ใครเข้ามา” เซียวซือเยวี่ยนเห็นเหอซื่ออวี่ แล้วก็เห็นหางตาแดงก่ำ จึงถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้น”
“พี่สะใภ้คงเป็นห่วงพี่ใหญ่ใช่หรือไม่” เหอซื่ออวี่มองนางด้วยความเวทนา “เมื่อครู่ร้องไห้จนตาบวม ข้าอยากโอบกอดพี่สะใภ้เหลือเกิน แต่ข้าทำไม่ได้ ข้ากลัวว่าจะนำความเดือดร้อนมาให้พี่สะใภ้ ข้ากลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าข้ามีใจให้พี่สะใภ้ พี่สะใภ้ เมื่อครู่ร้องไห้เพื่อเขาจนตาบวมขนาดนี้ ข้าทรมานใจยิ่งนัก”
เซียวซือเยวี่ยนซบลงไปหนุนบนบ่าของเขา สะอื้นว่า “น้องรอง พี่ใหญ่ของเจ้ากลายเป็นเช่นนี้ แล้ววันข้างหน้าข้าจะอยู่อย่างไรเล่า”
“พี่สะใภ้อย่ากลัว ยังมีข้าอยู่ ข้าจะอยู่เคียงข้างพี่สะใภ้ตลอดไป” เหอซื่ออวี่พูดอย่างอ่อนโยน “ผู้คนต่างบอกว่าข้ากับพี่ใหญ่หน้าตาคล้ายกัน พี่สะใภ้เห็นข้าก็เหมือนเห็นพี่ใหญ่ ข้ายอมเป็นตัวแทนของพี่ใหญ่เอง เพียงได้ปลอบโยนพี่สะใภ้ ข้าก็ไม่ใส่ใจสิ่งใด”
“เช่นนี้ช่างไม่ยุติธรรมกับเจ้าเลย” เซียวซือเยวี่ยนลูบแก้มเขา มองเขาด้วยความเวทนา “เช่นนั้นก่อนที่เจ้าจะแต่งงานมีลูก ให้พี่สะใภ้เห็นแก่ตัวสักครั้งเถิด วันคืนมันช่างทรมานนัก มีเจ้าอยู่เป็นเพื่อน อย่างน้อยก็ไม่หนาวเหน็บนัก”
“พี่สะใภ้ยังจำสัญญาที่ให้ไว้กับข้าก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ หากการสอบประจำเดือนของข้าได้ดี พี่สะใภ้จะให้รางวัลกับข้า เป็นรางวัลที่ข้าต้องการ เนื่องจากคืนนี้หนาวเหน็บนัก ก็ให้ข้าอุ่นกายให้พี่สะใภ้เถิด ให้พี่สะใภ้ได้หันเหความสนใจบ้าง อย่าได้คิดถึงเรื่องไม่สบายใจเลย ข้าจะทำให้พี่สะใภ้ไม่หนาวอีก”