เซียวซือเยวี่ยนหยิบถุงหอมจากเอว คว้ามือของเขา วางถุงหอมลงในฝ่ามือ แล้วก็ประสานมือของเขาเข้าด้วยกัน
“ในถุงหอมนี้ใส่ยาสมุนไพรที่ช่วยให้จิตใจสงบ จะช่วยให้เจ้าผ่อนคลายและหลับได้สนิท เจ้าเพิ่งกลับมาที่จวนกั๋วกง หลายสิ่งหลายอย่างต้องใช้เวลาในการปรับตัว อย่าเคร่งเครียดกับตัวเองมากเกินไป เดี๋ยวจะป่วยเอาได้ พี่สะใภ้ก็ไม่ใช่คนเก่งกาจอะไร การเรียนรู้ก็เหมือนกับการกินข้าว ต้องค่อยๆ กินทีละคำ ถ้ารีบเร่งกลืนเข้าไปทั้งหมด ก็จะย่อยยากเอาได้ง่ายๆ”
เหอซื่ออวี่กำถุงหอมแน่น ดวงตาคู่นั้นแฝงไว้ซึ่งความตื่นเต้นและความคลั่งไคล้
ได้มาแล้ว! สิ่งของติดตัวของพี่สะใภ้ที่เขาคร่ำครวญหามานาน กลับได้มาอย่างง่ายดายเพียงเท่านี้
เขากดกลั้นความปั่นป่วนในกายไว้อย่างแรงที่สุด จึงไม่เอาถุงหอมขึ้นมาไว้ที่จมูก สูดกลิ่นหอมของมันแบบคนบ้าคลั่ง
“พี่สะใภ้ดีกับข้ายิ่งนัก ทั้งจวนนี้มีเพียงพี่สะใภ้เท่านั้นที่ใส่ใจข้าจริงๆ ความคิดของคนอื่นข้าไม่สนใจ แต่อย่ากลัวว่าพี่สะใภ้จะรังเกียจข้า”
เหอซื่ออวี่พูดพลางโน้มตัวลงพิงไหล่ของนาง มือทั้งสองข้างยังเกาะแขนขวาของนางไว้ ท่าทางราวกับต้องการคำปลอบโยน
“ต่อจากนี้เจ้าอยู่ในจวน หากมีสิ่งใดในวิชาเรียนที่ไม่เข้าใจ ก็มาถามข้าได้ หากข้าแก้ไม่ได้ ก็จะช่วยกันคิดหาทางแก้ไข เรารีบยกระดับการเรียนให้เร็วที่สุด เปลี่ยนไปอยู่ห้องเรียนที่ดีกว่า ให้ทุกคนได้เห็นว่าซื่ออวี่ของเราเป็นสุภาพบุรุษหนุ่มที่ฉลาดปราดเปรื่องที่สุด”