นางซือเยวี่ยนนิ้วเรียวเกลี่ยเล่นใบหูของเหอซื่ออวี่ ลากลงมาสัมผัสแก้มงาม ปลายนิ้วเลื่อนต่ำลงไปหยอกเย้ากล่องเสียงของเขา
นิ้วหยกเรียวระหงโชยกลิ่นหอม ค่อยๆ หยอกเย้าเขาเป็นระยะๆ
ดวงตาคู่นั้นราวกับถูกหมอกบางๆ ห่อหุ้มไว้ ไร้ซึ่งจุดรวมสายตา แต่ว่าถูกดวงตาที่ไร้สมาธิเช่นนี้จ้องมอง เขากลืนน้ำลายลงคอลำบาก
“เจ้าช่างดูเหมือนสามีของข้าเหลือเกิน...” นางซือเยวี่ยนประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาไว้ เอียงคอมอง ใบหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่องเผยรอยยิ้มหวานเจิดจ้า
นางสวมกอดคอของเขา ซบแก้มถูไถไปมาที่ลำคอของเขา น้ำเสียงทั้งอ่อนหวานทั้งเย้ายวน “สามี ท่านมารับข้าแล้วหรือ”
เหอซื่ออวี่ตึงตัวทั้งร่าง ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ร่างอ่อนนุ่มนั่นนั่งอยู่บนตักของเขา เขาเป็นชายหนุ่มเลือดร้อนกำยำ หากร่างกายไร้ปฏิกิริยาใดๆ เลย คงต้องไปหาหมอดูแลรักษาเสียแล้ว
“อึดอัด...” นางซือเยวี่ยนบิดเอวงาม “สามี ท่านซ่อนอะไรไว้ที่กายหรือ เหน็บข้าเจ็บไปหมด”
เสียงเรียก ‘สามี’ นั้น ทำเอาวิญญาณของเหอซื่ออวี่แทบจะหลุดลอย แต่นึกไปถึงว่านางเมามาย มองผ่านตัวเขา เห็นเป็นเหออี้จือ หัวใจก็เจ็บปวดจนทนไม่ไหว
ผู้คนในจวนต่างพูดว่าสองพี่น้องตระกูลนี้หน้าตาคล้ายคลึงกัน เขาคือเหออี้จือในวัยหนุ่ม นางต้องชอบเขายุคนั้นมากแน่ๆ ถึงได้ยอมแต่งงานกับเขาเท่านั้น ต่อให้ชื่อเสียงจะเสียหายก็ยอม
ในเมื่อนางสามารถชอบเหออี้จือในอดีตได้ ตอนนี้ถือโอกาสที่มีใบหน้าเหมือนกันนี้ บางทีอาจทำให้นางชอบเขาได้เช่นกัน
นางซือเยวี่ยนยื่นมือไปคลำเสาเหล็กที่อยู่ใต้ก้น ถูกเหอซื่ออวี่จับข้อมือไว้ ชายหนุ่มออกแรงกดและเอ่ยเรียกเสียงต่ำ “พี่หญิง ท่านดูให้ชัดเถิดว่าข้าคือผู้ใด”