[คำเตือน (รวมทุกสิ่งที่ควรเลี่ยง): มีส่วนประกอบชายไม่แท้, เจ้าของร่างเดิมไม่บริสุทธิ์, รักหลังมีสัมพันธ์, ตลกร้ายแหวกแนว, มีลูก, ดราม่าเข้มข้น, บังคับเล็กน้อย (เคารพรสนิยมเฉพาะกลุ่ม ไม่ชอบกรุณาอย่าอ่าน)]
[แก้ไขครั้งที่สอง: เนื้อเรื่องถูกตัดไปเยอะ จุดที่เป็นปัญหาใหญ่ ๆ หายไปแล้ว ส่วนใหญ่ที่เห็น (...) คือฉาก NC ก็หายไปด้วย หลังจากตอนที่ 60 จะเป็นแนวชีวิตประจำวันมากขึ้น เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะอยากอ่านหรือไม่อยากก็วางใจได้เลยนะ~]
[ขอเพิ่มคำเตือนอีกข้อ แม้ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นปัญหา: นางเอกช่วงแรกใส่กระโปรงกับส้นสูง มีคนบอกว่าอัลฟ่าหญิงใส่กระโปรงส้นสูงคือการยอมเป็นทาสความงาม ฉันไม่ได้คิดมากขนาดนั้น แค่อ้างอิงบุคลิกสง่างามของเคต แบลนเชตต์ ถ้ารับไม่ได้ก็อย่าอ่าน (ความคิดเห็นที่ก่อดราม่าจะลบ)]
[เรื่องนี้ค่อนข้างหยาบ ดำเนินเรื่องเร็ว ความสัมพันธ์พัฒนาไว เดินเรื่องฉับไว เป็นนิยายเพื่อความบันเทิงล้วน ๆ ไม่มีโครงเรื่องใหญ่ นึกอะไรออกก็เขียน ถ้าจะเอาจริงเอาจังก็จนปัญญา สุดท้ายนี้ยินดีต้อนรับผู้อ่านน่ารัก ใจกว้าง มีมุกตลก และน่าสนใจทุกคนนะ~]
เนื้อเรื่อง:
————————
นอกหน้าต่างฟ้าแลบแปลบปลาบ ฟ้าร้องครืนคราง
เงาร่างเย้ายวนสองสายซ้อนทับกันตรงหน้าต่างบานใหญ่แบบมองเห็นทางเดียว
(...)
ปลายนิ้วของหญิงงามลูบไล้แก้มอัลฟ่าสาว “เดี๋ยวเธอก็จะแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไม่ไปเตรียมตัวอีก?”
พูดถึงเรื่องนี้ก็หมดอารมณ์
อันอวี่หรงทรุดตัวลงอ่อนระทวย ผละจากหญิงสาว ก้าวยาว ๆ สองก้าวกลับไปข้างเตียง เก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนพื้นขึ้นมาสวมอย่างลวก ๆ
ขากางเกงสูทเรียบตรงกริบสวมทับเรียวขาเนียนยาวที่ได้รูป
แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวมาสวม ดึงปอยผมหยักศกใหญ่หนานุ่มออกจากด้านหลังเสื้อ สะบัดทีหนึ่ง ปลายผมก็พลิ้วเป็นประกายบางเบาอยู่เบื้องหลัง
อันอวี่หรงไม่ได้ติดกระดุม คว้าบุหรี่จากโต๊ะมาคาบปาก ยันสองมือไปด้านหลัง สายตาจ้องเขม็งไปที่เรือนร่างอ้อนแอ้นของหญิงสาว
ที่กำลังเดินเข้ามาหา
หญิงสาวเข้าใจความต้องการของอันอวี่หรงดี จึงหยิบไฟแช็กข้างตัวขึ้นมา คุกเข่าลงบนเบาะ จุดเปลวไฟเล็ก ๆ ขึ้นที่ปลายบุหรี่
ควันลอยออกจากริมฝีปากบางซีด ลอยวนอยู่แถวเนินอกของหญิงสาว อบอวลเลือนราง ช่างเย้ายวนยิ่งนัก
“ทำไม อาลัยอาวรณ์ฉันล่ะสิ?” เสียงหญิงสาวชวนหลงใหล ราวกับปลายนิ้วที่หยอกเย้าหูเป็นครั้งคราว ทั้งเย็นทั้งจั๊กจี้
…
อันอวี่หรงเบิกตาโต จ้องเพดานด้วยความตะลึงงัน
ทะลุเข้ามาในหนังสือได้เกือบหกวันแล้ว เธอยังไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะมาเป็นนางเอกที่เสพติดกามในนิยายวิปริตเล่มนี้!
ภาพเมื่อครู่ยังคงวนเวียนในหัวของเธอ ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก รูปร่างก็เซ็กซี่ เป็นหนึ่งในตัวช่วยระบายของเจ้าของร่างตอนช่วงเป็นไข้!
หนึ่งในนั้น!
บ้าเอ๊ย!!
ส่วนเรื่องที่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ถ้าพูดให้เจ็บหัวใจ เธอปั่นต้นฉบับดึกจนหัวใจวายตาย แล้วก็มาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิมที่ตายเพราะปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนหมดแรง
ชั่วขณะก็ไม่รู้ว่าใครน่าสงสารกว่ากัน
แต่อันอวี่หรงเริ่มตระหนักแล้วว่า ถ้าตอนนี้ยังไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ เธอจะต้องตายซ้ำสอง!
ทว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอ ในหนังสือแนะนำว่า เจ้าของร่างเดิม อันอวี่หรง (น่าฆ่าชะมัดชื่อก็เหมือนกัน แต่เป็นคนไม่เอาไหน!)
เข้าเรื่องต่อ คนไม่เอาไหนนั่นเป็นอัลฟ่าชั้นยอดแห่งเมืองหลาน เป็นบุตรสาวคนเดียวของอันเจีย กรรมการผู้จัดการกลุ่มบริษัทอัน ตลอดจนทายาทเพียงหนึ่งเดียว
ข้างหน้ามีแม่แท้ ๆ กุมอำนาจและเงินตรา ข้างหลังมีทรัพย์สินนับร้อยล้านใช้ไม่หมด
ไม่รู้ว่ามีคนอีกเท่าไหร่ที่ใฝ่หา รีบร้อนเข้ามาประจบประแจง แต่เธอล่ะ? กลับทำหน้างาม ๆ บึ้งตึงผลักไสผู้คนออกไปไกลลิบ
ดูเผิน ๆ เหมือนคนที่ไม่เห็นอะไรอยู่ในสายตา
ใครจะรู้ว่าลับหลังจะเป็นอย่างนี้… แพศยา
อันอวี่หรงกลืนน้ำลาย หันศีรษะไปมองชั้นวางของข้างเตียงที่มีม่านโปร่งบังอยู่ทีละแถว มองเห็นประกายโลหะราง ๆ
วิปริต ช่างวิปริตเกินไปแล้ว
อ้อ ลืมบอกไป นิยายที่เธอทะลุเข้ามาเล่มนี้ แฟนคลับตัวยงของเธอเป็นคนเขียน
[ท่านนักเขียน หนูรักท่านมากเลยนะ หนูจะเอาท่านไปเขียนลงในนิยายของหนู หนูให้ท่านดูนะ!]
อันอวี่หรงตอบกลับ: [ดีจ้ะ โอ้ เธอเขียนได้ไม่...]เหลือเชื่อเลยนะ
เอาล่ะ ในเมื่อมาถึงแล้วก็ทำใจให้สงบเสียเถอะ
“หึ่ง ๆ ”
มือถือที่วางข้างหูดังขึ้น อันอวี่หรงหยิบขึ้นมาดู เห็นหน้าจอเด้งกรอบสนทนาของ “ไลล่า” ขึ้นมา
ส่งรูปภาพมาให้
ไลล่าก็คือผู้หญิงที่ยั่วเย้าไม่เลิกราในภาพนั่นเอง
ตั้งแต่ที่อันอวี่หรงทะลุมาในหนังสือ ผู้หญิงคนนี้ส่งข้อความมาหาเธอทุกวัน แต่เธอไม่เคยตอบเลยสักครั้ง
เพียงเพราะวันแรกถูกข้อความหนึ่งทำให้ตกใจไม่หาย ก็เลยไม่เคยเปิดดูอีกเลย
ข้อความนั้นคือ: ที่รักคืนนี้มาหาฉันดื่ม [แชมเปญ.jpg] หน่อยไหม?
ข้อความธรรมดามาก แต่อันอวี่หรงรู้ดีว่าเบื้องหลังแชมเปญนั้นหมายความว่าอะไร ผู้หญิงคนนี้ต้องการสูบเธอให้เหือดแห้ง!
เธออยากมีชีวิตอยู่ เธอจะไม่ไปเด็ดขาด
แต่ในเวลานี้ ไลล่าส่งรูปมาหลายรูป จุดแดงเล็ก ๆ ก็เด้งไม่หยุด อันอวี่หรงอดใจไม่ไหว สุดท้ายปลดล็อกหน้าจอเปิดดู
[******.jpg] [******.jpg] [******.jpg]x13.
“นี่มัน...”
ทันใดนั้นอันอวี่หรงก็รู้สึกเลือดสูบฉีดวาบหวิว
“ระบบ?” เธอลองเรียกในห้องอันว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดตอบ
ให้ตายเถอะ ไม่ใช่ว่าจะให้เธอแก้ปัญหาตามวิธีของเจ้าของร่างหรอกนะ!
ถึงเธอไม่ใช่คนของโลกนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าหากอัลฟ่าไม่ได้รับการปลอบประโลมอย่างทันท่วงที ร่างกายจะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เก็บกดไว้นานๆ ก็จะทำลายต่อมอีกด้วย
อันตรายกับร่างกายอย่างมาก!
พูดแบบภาษาคนก็คือ ยังไงซ้ายขวาก็คือตาย!
ตายเพราะหมดแรง กับตายเพราะอัดอั้น!
ขณะที่เธอกำลังร้อนรนเหมือนมดบนกระทะ ไลล่าก็ส่งข้อความมาอย่างไม่รู้กาลเทศะอีก ถามว่า:
[ไม่ตอบฉันตลอดเลย หรือว่าไปลงเอยกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว?]
[เธอออกมาอธิบายให้ชัดนะ!]
[ฉันไม่ใช่ของเล่นของเธอ!]
“เผียะ!” อันอวี่หรงคว่ำมือถือลงบนเตียง รู้สึกเพียงว่าภายในร่างกายร้อนรุ่มผิดปกติ ปวดศีรษะอย่างรุนแรง เธอทนทรมานต่อไปไม่ไหวแล้ว จัดการด้วยตัวเองเสียยกหนึ่ง
ครู่หนึ่ง เธอถึงได้ผ่อนคลายลง
เพียงแต่นี่มันได้แค่บรรเทา สุดท้ายก็แก้ไขปัญหาที่รากเหง้าไม่ได้ ขณะที่อันอวี่หรงกำลังจะทำอีกรอบ จู่ ๆ นึกขึ้นได้ว่าที่บ้านมีสารยับยั้ง!
เฮ้อ สมองบ้าบอนี่!
“แม่หวัง—”
อันอวี่หรงลากสังขารอันป่วยไข้เดินออกไป กึ่งตัวพาดบนราวบันไดกระจก ตะโกนลงไปข้างล่างด้วยเสียงอ่อนแรง
เงาร่างคุ้นเคยของแม่หวังก็ปรากฏขึ้นในสายตา
“โอ๊ยตาย! คุณหนู นี่ คุณ คุณเป็นอะไรไปอีกล่ะ?”
แม่หวังตบมือสองที แล้วรีบร้อนค้นหาอะไรบางอย่างใต้ตู้ทีวี จากนั้นก็ก้าวเร็ว ๆ ขึ้นมา แทงเข็มหนึ่งเข้าที่แขนของอันอวี่หรงอย่างคล่องแคล่ว
ซี้ด รู้สึกแสบจี๊ดขึ้นมา
ครึ่งนาทีต่อมา ในที่สุด... ในที่สุดเธอก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมา...
อา โลกนี้ช่างงดงามเหลือเกิน ฮือ ๆ ๆ!
“แม่หวัง ฮือ ๆ ๆ...”
อันอวี่หรงร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก กอดแผ่นหลังหนาของแม่หวังไว้แน่น “ฉันจะทำยังไงดี ฉันยังไม่อยากตายเลย นอกจากฉีดยาแล้วยังมีวิธีอื่นอีกไหม ฮือ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ...”
แล้วจะเหลือภาพลักษณ์ของอัลฟ่าได้อย่างไร?
แม่หวังตบหลังปลอบเธอ “โอ๋ ๆ ลูกสาวตัวดี คุณนายกำลังหาทางอยู่แล้ว บอกว่าได้หาโอเมก้าที่เหมาะสมให้คุณหนูแล้วน่ะ ทั้งฐานะทางบ้าน รูปร่างหน้าตา ก็เหมาะสมกับคุณหนูอย่างยิ่ง!
“อีกไม่นาน คุณหนูก็จะหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานแล้ว!”
อันอวี่หรงคลานไปที่ขอบประตู ไม่รู้ไปดึงผ้าห่มบาง ๆ จากไหนมา เช็ดน้ำมูกน้ำตา แล้วถึงเอ่ยถามด้วยเสียงแหบแห้ง “โอเมก้าเหรอ? โอเมก้าอะไร? นางอยู่ไหน รีบเรียกนางมาเร็ว!”
“ตอนนี้ ทันที เดี๋ยวนี้!”
แม่หวังกลับหัวเราะ ตบหลังปลอบเธอ “คุณหนูอดทนหน่อยเถอะ เรื่องแต่งงานนี้ยังไม่เรียบร้อยเลยน่ะ
“แต่ฉันเดาว่าก็เก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ด้วยรูปร่างหน้าตาของคุณหนูแบบนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทางนั้นจะไม่ตกลง
“กลับไปคุณหนูเร่งเร้าคุณนายหน่อย ตกลงงานแต่งเสียแต่เนิ่น ๆ จะได้เจ็บป่วยน้อยลง”
อันอวี่หรงนึกขึ้นได้ ยังมีนางเอกอีกคนในหนังสือ ชื่อว่า... ชื่อว่าอะไรนะ...
ซี้ด นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเสียที