ทันทีที่ได้ยินคำว่า "คุณพ่อคุณแม่" ร่างอรชรของเจียงเหยียนก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที ใบหน้างามที่เพิ่งสงบลงกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
เธอรีบโบกมือปฏิเสธ พร้อมอธิบายกับพนักงานสาวอย่างร้อนรนว่า
"เปล่า ไม่ใช่ค่ะ... คุณน้องเข้าใจผิดแล้ว
เราไม่ใช่ครอบครัวสามคน เราแค่... เป็นเพื่อนธรรมดา ๆ กัน
เด็กคนนี้เป็นหลานสาวของเขา ฉันเป็นครูของเด็ก"
เจียงเหยียนอธิบายเร็วมาก ขนาดเสียงยังผิดเพี้ยนไปเล็กน้อย
เธอกลัวการเข้าใจผิดแบบนี้มาก โดยเฉพาะในสังคมวงแคบแบบเขตอันหนาน
เผลอ ๆ แถวนี้อาจมีคนรู้จักก็ได้
ถ้าไม่อธิบายให้ชัด แล้วถูกคนไม่หวังดีได้ยินเข้า เรื่องแพร่กระจายออกไป คงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่
หากเธอกับเฉินกวนไม่ได้ผ่านเรื่องเมาหลับไปแล้วนอนด้วยกันเมื่อคืน เกือบถูกยายจับได้กลางดึกเมื่อเช้า แถมมื้อเที่ยงนี้ก็มีบรรยากาศล้ำเส้นกันไปบ้าง... เธออาจจะมองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่
แค่อธิบายตามปกติก็พอ
แต่เพราะมีเรื่องพวกนี้ดันเกิดขึ้น
ตอนนี้ถูกคนนอกมองว่าเป็น "สามีภรรยา" ยิ่งทำให้เธอรู้สึกละอายใจและอับอายอย่างกับเป็นขโมย
พนักงานสาวอึ้งไปครู่หนึ่ง สีหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย
"อ้าว ขอโทษนะคะ พอดีเห็นพวกคุณสามคนดูกระหนุงกระหนิงกันดี แล้วน้องหนูก็หน้าตาน่ารัก ก็เลยนึกว่า..."
บรรยากาศกำลังจะตึงเครียด
แต่เฉินกวนกลับดูสบายใจผิดปกติ
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วรับช่วงพูดว่า
"ไม่เป็นไร ไม่รู้ไม่ผิด
แต่ว่า ชุดตั๋วที่พวกคุณเรียกว่าชุดสุขสันต์ครอบครัวสามคนเที่ยวสวนน้ำซานสุยวาน แม้ในกฎกิจกรรมจะเขียนว่า 'ผู้ใหญ่สองเด็กหนึ่ง' แต่ก็ไม่เห็นมีข้อไหนบังคับตายตัวว่า ต้องเป็นผัวเมียในทะเบียนสมรสถึงจะเข้าไปเล่นได้นี่ครับ?"
"ใช่ค่ะ ๆ" พนักงานรีบฉวยจังหวะผ่อนคลายลง
จากนั้นก็หยิบชุดตั๋วแข็งที่พิมพ์อย่างประณีต มีตัวอักษรปั๊มทองสวยงามออกมาจากเคาน์เตอร์เก็บเงิน